تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 107

مساهمون:

ص١٠٧

ترجمه :

پس بدا به حال آنانى كه چيزى به نام كتاب تورات از پيش خود نوشته آن را به خداى متعال نسبت مىدهند و مىگويند : اين از نزد خداست ، تا آن را به بهاى اندك بفروشند ، پس بدا به حال آنان از آنچه نوشته‌اند و واى به حال آنان از آنچه كسب مىكنند و به دست مىآورند .

تفسير :

« فَوَيْلٌ »
: اين عبارت تفريع بر گفتهء خداى تعالى است كه فرمود :
« يَسْمَعُونَ كَلامَ اللَّهِ ثُمَّ يُحَرِّفُونَهُ »
: مىشنوند كلام خدا را و پس از آن به تحريف مىپردازند ، يعنى آنان كه كلام خدا را مىشنوند و پس از آن به تحريف مىپردازند ، كتاب را با دست خود مىنويسند يا به دستى كه منسوب به خودشان است ، نه به خدا و به امر خدا .
« لِلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتابَ بِأَيْدِيهِمْ »
: پس واى بر آنان كه كتاب خدا را با دستهاى خود ( از پيش خود ) مىنويسند . ممكن است اين عبارت را فرع بر مجموع آنچه از كلام خدا شنيده‌اند و تحريف كرده‌اند و جهت حقّانيّت كتاب را درنيافته ، آن را منحصرا در جهت باطل گرفته‌اند ، بدانيم . يعنى كسانى كه از كتاب جز آنچه موافق آرزوهايشان است ، نمىدانند . كتاب را بر اوراق جسمانى ( منظور دست نوشته‌هايى است كه بر اوراق نويسند ) نمىنويسند ، مگر با دستى كه در اختيار نفسشان است ( يعنى بر مبناى هوا و هوس مىنويسند ) . يا اينكه آنان ، كتاب را بر اوراق ذهن خويش ننوشته ، بلكه با دستى كه تحت فرمان نفس امّارهء آنهاست مىنگارند ، نه آن دستى كه بتوان به خدا نسبتش داد ، يا دستى كه تحت فرمان خدا نباشد . پس واى بر آنهايى كه كتاب را با دستى كه در اختيار نفس بوده ، بدون دخالت خدا و اوامر الهى مىنويسند .
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 107 | سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه ) / رضاخانى / حشمت الله رياضى