عسكرى ( ع ) بقتل رسيد . همهء اينها كفر و غلوّ است .
چه ، اين اعتقادات خلاف شهود و نظر عقل مىباشد زيرا چيز فانى و نابود شونده چگونه ممكن است خدا باشد كه خالق آسمانها و زمين است .
ليكن اگر بنده ، از صفات بشرى فانى ، و به نور الوهيّت منوّر و به حيات معنوى زنده شود ؛ مظهر ذات احديت و جلوهگاه جلوههاى ربوبيّت مىگردد ، و در نتيجه ، از او ، امورى كه خارج از حيطهء بشريّت است ، از قبيل معجزات و كرامات و خوارق عادات ، ظاهر مىشود ، و هر چه فناى او ، در ذات احديّت تمامتر گردد ، بقاى او به آن قوىتر مىشود تا به مقامى مىرسد كه مظهر تام او مىشود ، و در اين حالت قوىترين مظهر و كاملترين جلوهگاه خدا مىگردد ؛ در اين صورت ، در حقيقت متّصل ، بلكه متّحد با مقام مشيّت تامّه مىباشد . اين مظهريّت ، مخصوص محمّد ( ص ) و بعد از او مخصوص على ( ع ) و سپس ويژهء ائمّه معصومين از فرزندان او است ، كه يازدهمين فرزند و دوازدهمين آنها قائم ( عج ) مىباشد ، پس آنان اسماء حسنى و صفات عليا و مظاهر تامّه و جلوهگاههاى كامل ذات خدا هستند ، و آنان بر آنچه قدرت الهى با اراده و توانائيش بدان تعلق گيرد ، قادرند ، و آنان دانايان علم و قادران قدرت و مريدان ارادهء خدايند . هيچ يك از اين موارد كفر و شرك و غلوّ نيست ؛ بلكه عين توحيد مىباشد . چه ، معتقد به اين امر هيچ كدام از آنان را شخصى در برابر ذات احديّت نمىبيند بلكه مىگويد : آن بزرگواران در ذات حقّ فنا گشته ؛ شخصيّتى ، جز مظهريّت خداى تعالى و بقاء به او برايشان نمانده است . پس آنان مانند آئينهاى هستند كه در آن جز صورتهائى كه در آن متجلّى است ، نمىتوان ديد ، و ائمّه ( ع ) آئينهء ذات خدا مىباشند . چنان كه : در خبر آمده است : « بوسيلهء ما ، خدا پرستيده شد
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 84
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص٨٤