به جانب بلخان گريختند ، نادر براى اينكه راه جنوب را بر آنان بگيرد نصر الله ميرزا را به استراباد فرستاد و تراكمه را مجبور كرد كه 1000 سوار در خدمت او روانه كنند .
نادر شاه از راه فراهان در 4 ذيحجه ( 28 دسامبر ) به اصفهان رسيد و تا دهم محرم 1159 ( 2 فوريه 1746 ) در آنجا توقف كرد ، رفتار او رفتهرفته غريبتر ميشد ، پ .
بازين مينويسد كه در مدت اقامت پادشاه در پايتخت سابق ايران « هرچه ظلم و بيرحمى بتصور آيد به امر او ارتكاب يافت » ، بعد نادر از راه بيابان و طبس در 23 صفر ( 17 مارس ) وارد مشهد شد .
مصالحه با عثمانى
نادر جشن نوروز 1159 ( 1746 ) را در مشهد برگزار كرد و 25 ربيع الاول ( 17 آوريل ) براى بازديد ساختمانهاى جديد به كلات رفت و از آنجا بصوب عراق عطف عنان كرد ، در 10 محرم 1160 ( 22 ژانويه 1747 ) از اصفهان مصطفى خان شاملو را با مورخ معروف ميرزا مهديخان به اسلامبول فرستاد ، در مقدمهء صلحنامه نادر شاه محض خاطر سلطان « خليفهء اهل اسلام و مشعل دودمان تركمانيه » از دو مادهء مذهبى فوق الذكر صرفنظر كرده در عوض تقاضا نموده بود كه يكى از ايالاتى كه به پادشاهان تركمان ( تيمور ؟ اوزون حسن ؟ ) تعلق داشته و شاه اسمعيل آنها را از دست داده بود مجددا به ايران بازگردد ، باوجود اين دو متن قرارداد اصلى همان سرحدات عهد سلطان مراد چهارم برقرار گرديده بود ، ساير مواد عهدنامه مربوط به حجاج و زوار و تعيين نمايندگان سياسى و مبادلهء اسرا بود « 1 » .
على اىّ حال بعد از آنهمه لشكركشى و نبرد آزمائى نادر شاه اصول اعلاميهء مغان را مهجور و متروك داشت .
روز دهم محرم نادر نيز از اصفهان خارج شد و در خط سير خود كله منارها ساخت .
هامش
( 1 ) - بنابر قول هامر فصل 48 عهدنامه را ايلچيان ترك قبلا در 4 سپتامبر 1746 در ايران امضا كرده بودند ، باب عالى حتى بعد از مرگ نادر هم مصمم بود كه اين عهدنامه را محترم بشناسد ( فصل 49 كتاب هامر ) ، خط سرحد در جنوب آرارات منطبق با سرحد فعلى بود بعلاوه قفقازيه كه به ايران تعلق داشت .