بدون اينكه به زبان آورم در دلم ميگفتم - تا آنكه فرمان حتمى خداى عز و جل به من رسيد و مرا تهديد كرد كه اگر ابلاغ نكنم ، عذابم خواهد كرد ، و اين آيه نازل شد « اى پيغمبر آنچه از پروردگارت به تو نازل شده برسان ، و اگر نكنى رسالت خدا را نرسانيده ئى . خدا ترا از شر مردم نگه مىدارد و خدا مردم كافر را هدايت نميكند - 67 سوره 5 - » پس رسول خدا صلَّى الله عليه و آله دست على عليه السلام را گرفت و فرمود :
اى مردم : خدا همه پيغمبران پيش از مرا عمرى معين داد و سپس بجانب خود خواند و آنها هم اجابتش كردند ( از دار فانى بعالم باقى رهسپار گشتند ) و نزديكست كه مرا هم بخواند و اجابت كنم ، من مسئوليت دارم و شما هم مسئوليت داريد ، اكنون شما چه ميگوئيد ؟ آنها گفتند : گواهى دهيم كه تو ابلاغ كردى و خيرخواهى نمودى و آنچه بر تو بود رسانيدى ، خدا بهترين پاداش پيغمبران را به تو دهد . پيغمبر سه مرتبه فرمود : خدايا شاهد باش ، سپس فرمود : اى گروه مسلمين : اين ( شخصى كه روى دست من و نامش على بن ابى طالب عليه السلام است ) ولى شماست پس از من ، شما كه حاضريد بغائبين برسانيد .
امام باقر عليه السلام فرمود : به خدا كه على عليه السلام امين خدا بود بر خلقش و راز پنهانش و دينى كه براى خود پسنديده بود ، سپس وفات رسول خدا صلَّى الله عليه و آله فرا رسيد ، آن حضرت على عليه السلام را طلبيد و به او فرمود : اى على من ميخواهم آنچه را كه خدا مرا بر آن امين ساخته و به من سپرده ، ترا بر آن امين سازم و به تو سپارم و آن راز پنهان خدا و علم خدا و مخلوق خدا و دينى است كه براى خود پسنديده - امام باقر عليه السلام فرمود : به خدا اى زياد هيچ كس را در اينها شريك على نساخت - .
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 50
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٥٠