كسانى كه ايمان آوردهاند ، يعنى على و اولادش كه ائمه عليهم السلام هستند تا روز قيامت ، سپس خداى عز و جل ايشان را وصف كرد و فرمود : « كسانى كه نماز ميخوانند و در حال ركوع زكات ميدهند » .
امير المؤمنين مشغول نماز ظهر بود ، بعد از آنكه دو ركعت را خوانده و در ركوع بود ، در حالى كه حله ايكه هزار دينار قيمت داشت ، در برش بود و آن حله را نجاشى بپيغمبر ( ص ) هديه كرده و او بامير المؤمنين پوشانيده بود ، مرد سائلى آمد و گفت : سلام بر تو اى ولى خدا و اى كسى كه نسبت بمؤمنين از خودشان سزاوارترى ! به فقير صدقه اى ده ، على عليه السلام آن حله را بجانب او انداخت و با دست اشاره كرد كه بردار ، سپس خداى عز و جل آن آيه را در شأن او نازل فرمود . و تصدق اولادش را بتصدق او متصل ساخت [ و نعمت بر اولادش را بوسيله نعمت بر او قرار داد ] پس هر يك از اولاد او كه بدرجه امامت رسد ، مانند خود او همين صفت را دارد كه در حال ركوع تصدق ميدهد ، و آن سائلى كه از امير المؤمنين تقاضا كرد از ملائكه بود ، و آنها كه از ائمه اولادش سؤال كنند ، از ملائكه ميباشند .
شرح - راجع به آيه شريفه در حديث 480 توضيح داده شد ، در آنجا بيان كرديم كه بيشتر مفسرين اين آيه را در شأن امير المؤمنين عليه السلام و راجع بخاتم بخشى آن حضرت در حال ركوع ميدانند ولى در اين حديث بجاى انگشتر حله ذكر شده است و آن نوعى از عبا و رولباسى مرسوم آن زمان است ، علامه مجلسى ( ره ) در باره آن روايت ميفرمايد : « حسن كالصحيح » و در باره اين روايت ميفرمايد « ضعيف على المشهور » بنا بر اين آن روايت از لحاظ اعتبار و وثوق بيشتر مورد اعتماد است ، علاوه بر اينكه مانعى ندارد كه هر دو قضيه واقع شده باشد و حضرت انگشتر و حله را در يك نماز يا دو نماز تصدق داده باشد .
4 - عمر بن اذينه از زراره و فضيل و بكير و ابن مسلم و بريد و ابى الجارود ، همگى از امام باقر عليه السلام روايت كنند كه فرمود : خداى عز و جل رسولش را بولايت على عليه السلام امر كرد و آيهء « سرپرست شما تنها
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 47
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٤٧