كه در اصطلاح فقها « الخفاره » ناميده مىشود ، واجب نيست مگر آن كه بسيار اندك باشد . « 1 »
8 . امير الحاج بايد در هر منزلى ، جاى مخصوصى بنشيند تا مردم بتوانند نزد او بيايند و اگر شكايتى دارند با او در ميان گذارند ، يا چنان كه دو نفر با يكديگر درگيرى دارند ، ميانشان صلح دهد . اگر نزاع شرعى است و او از اهل شرع است و قضاوت در آن امور به وى واگذار شده ، در اين باره حكم دهد و در غير اين صورت ، آن را به قاضى كاروان بسپارد . اگر در شهرى اين اتفاق بيفتد او يا حاكم شهر مىتوانند در اين باره حكم كنند . اما اگر ميان يك نفر از حجاج و مردى از شهر درگيرى پيش آمد ، حاكم شهر بايد در اين باره حكم دهد .
9 . تأديب افرادى كه از حد خود تجاوز مىكنند ، از وظايف امير الحاج بود و اين البته در حد تعزيز است نه حد شرعى ، مگر آن كه در آن باره مأذون و مجاز بوده و اگر مجتهد است مىتواند در آن خصوص نيز اقدام كند . در غير اين صورت ، وقتى وارد شهرى شد و در آن مجتهدى حضور دارد كه بتواند چنين حكم دهد ، كار به او واگذار مىشود . اما اگر اصل جرم در شهرى صورت گرفته باشد ، والى شهر ، در اقامهء حدود شرعى بر امير الحاج اولويت دارد .
10 . امير الحاج بايد زمان لازم را در اختيار همه بگذارد تا مناسك را انجام دهند و عملى از آنان فوت نشود . و زمانى كه به ميقات رسيدند ،
هامش
( 1 ) . [ درباره آراى فقهاى شيعه و سنى در باره پرداخت اين مال ، بنگريد : تذكرة الفقهاء ، 7 / 19 ] « مترجم » .