مىرسيد . « 1 » دوران حكومت وى - كه به حسن سيره وى مشهور بود - از ديگر ادوار متمايز است ، به طورى كه حجاز از رفاه و نعمت و امنيت برخوردار بود . وى مالياتى را كه پدرانش از حجاج مىگرفتند لغو كرد و اين امر سبب محبت مردم نسبت به او شد . « 2 » وى نيز با وجود آن كه به نام عباسيان خطبه مىخواند ، روابط خوب خود را با فاطميان حفظ كرد . « 3 »
پس از درگذشت فليته ، فرزندانش بر سر امارت مكه با يكديگر اختلاف پيدا كردند ، تا آن كه حكومت در اختيار هاشم بن فليته قرار گرفت ( 527 - 549 / 1133 - 1155 ) و لقب امير الحجاز يافت . « 4 » وى امارت خود را با خطبه خواندن به نام حافظ لدين اللَّه فاطمى آغاز كرد و ضمن مخالفت با سياست پدرش نام عباسيان را از خطبه انداخت . اين امر مدتى ادامه يافت و منازعه وى با عباسيان اوج گرفت تا آن كه شريف مكه به كاروان حج عراقى كه در سال 539 / 1144 به حج آمده بودند و امير الحاج آنان نظر الخادم بود حمله برد و اموال آنان را غارت كرد . حجاج در حال طواف مورد حمله قرار گرفتند و اموالشان مصادره شد . « 5 » بعد از آن ، هاشم
هامش
( 1 ) . ابن خلون ، العبر ، ج 4 ، ص 104 ؛ قلقشندى ، صبح ، ج 4 ، ص 276
( 2 ) . العمرى ، مسالك الابصار ، ج 24 ، برگ 11 - 10 ب ؛ ابن فهد ، اتحاف ، ج 2 ، ص 499 ؛ رشيدى ، حسن الصفا و الابتهاج ، ص 115
( 3 ) . غسانى ، العسجد المسبوك ، ص 210 ؛ مالكى ، بلاد الحجاز ، ص 37
( 4 ) . ابن عنبه ، عمدة الطالب ، ص 112 ، فاسى ، العقد الثمين ، ج 7 ، ص 32 ، 362 ؛ ابن فهد ، اتحاف ، ج 2 ، ص 503 ؛ سخاوى ، التحفه ، ج 2 ، ص 374
( 5 ) . ابن اثير ، كامل ، ج 11 ، ص 103 ؛ ذهبى ، العبر ، ج 2 ، ص 455 ؛ ابن كثير ، البدايه ، ج 12 ، ص 219 ؛ فاسى ، شفاء الغرام ، ج 2 ، ص 366 ؛ ابن فهد ، اتحاف ، ج 2 ، ص 508 ؛ رشيدى ، حسن الصفا ، ص 116