برخيزد . وى بر آن بود كه به نام خود خطبه بخواند ، اما موفقيتى به دست نياورد و امير مكه توانست توطئه او را خنثى كرده ، وى را به شكست بكشاند و از مكه به بحرين تبعيد نمايد . « 1 »
ابن فندق از تلاش ديگر سلجوقيان براى اسيتلا بر مكه توسط يكى از امراى ترك سخن گفته و تصريح مىكند كه اين واقعه در زمان امير قاسم رخ داده ، اما تاريخ آن را معين نكرده است . اين حادثه ترجيحا بايد بعد از سال 515 / 1121 واقع شده ، بدين ترتيب كه يك عراقى تركتبار به نام سوله از عراق گريخت و به همراه چهار صد نفر سوار ترك ، به سوى مكه رفت و بر آن استيلا يافته ، به مدت چهار ماه در آنجا حكومت كرد . در اين فاصله امير قاسم از مكه گريخت و به طائف رفت ، زيرا توانايى نظامى مقابلهء با وى را نداشت . چيزى نگذشت كه امير توانست نيروهايش را جمع آورى كرده و با كمك برخى از همپيمانان عرب ، مكه را از دست دشمن ترك بازپس گيرد . وى در نزديكى جده نبردى با تركها داشت كه آنان را به شكست كشاند و به گريز از حجاز به سمت يمن وادار كرد . آنان در آن مناطق ، پس از غارت برخى از شهرها و كشتن اهالى آن ، خود نيز به قتل رسيدند . « 2 »
با همه خطراتى كه از سوى سلجوقيان و عباسيان فاطميان براى امارت حجاز وجود داشت ، امير همان سياست پدر خود را در خطبه خواندن صورى به نام سلجوقيان و عباسيان ادامه داده ، ابتدا براى سلطان بركيارق و
هامش
( 1 ) ابن اثير ، كامل ، ج 10 ، ص 595 ؛ نويرى ، نهاية الارب ، ج 23 ، ص 264 ؛ ابن كثير ، البدايه ، ج 12 ، ص 188 ؛ فاسى ، العقد الثمين ، ج 7 ، ص 30 - 29 ، ابن فهد ، اتحاف ، ج 2 ، ص 497
( 2 ) . عبدالغنى ، تاريخ امراء مكه ، ص 439 ( از ابن فندق ، لباب الانساب ، ج 2 ، ص 530 )