بلاد يمن ، به خصوص حجاز و سرزمين مقدس را در سر داشت در پى استقرار حكومت خود در حجاز و ادارهء حرمين بود ، « 1 » آمال و آرزوهاى خود را با خواستهء مستنصر فاطمى موافق ديد و از اين پيشنهاد استقبال كرد .
لازم به ذكر است كه صليحى در زمان شكر بن ابى الفتوح نيز ، بارها او را تهديد كرده و از خروج از تابعيت مستنصر عباسى ، بر حذر داشته بود . « 2 » زمانى كه شريف مكه نام خليفهء عباسى را در خطبه آورد و نام خليفهء فاطمى را حذف كرد ، مستنصر فاطمى از صليحى خواست كه حجاز را بار ديگر تحت سيادت دولت فاطمى قرار دهد . واگذارى اين وظيفهء مهم به حاكم يمن ، ناشى از شرايط خاصى بود كه دولت فاطمى در مصر بدان دچار بود و مانع از آن مىشد كه خود رأسا در اين باره اقدام كند . « 3 » 1 ليحى ، 2 صليحى ، درخواست خليفهء فاطمى را پذيرفت و با سپاه بزرگى به همراهى بزرگان يمن ، حركت كرده در ششم ذىحجهء 455 / 1062 وارد مكه شد بر اين شهر تسلط يافت . « 4 » وى شخصى از نسل ابوالطيب سليمانى
هامش
( 1 ) . همدانى ، الصليحيون ، ص 88
( 2 ) . همدانى ، همان ، ص 89 ج 90 به نقل از عمادالدين ادريس ، عيون الاخبار ، ج 7 .
( 3 ) . ادامه بحث را با عنوان » وضعت دولت فاطمى « ملاحظه كنيد .
( 4 ) . ابن جوزى ، المنتظم ، ج 8 ، ص 232 ؛ ابن اثير ، همان ، ج 10 ، ص 30 ، 55 ؛ ابوالفداء ، المختصر ، ج 2 ، ص 184 ؛ ابن خلدون ، همان ، ج 4 ، ص 215 ، ابن ظهيره ، الجامع ، ص 306 ، ابن تغرى ، النجوم الزاهره ، ج 5 ، ص 112