470 / 1078 بود كه مقرر شده بود نام مستنصر فاطمى در خطبه ذكر شود .
اين امر سبب مخالفت با ورود منبر به مكه شد ، زيرا نصب آن در مسجد الحرام به معناى سيادت دولت عباسى بر حجاز بود . به همين جهت ، همانطور كه پيش از اين گذشت ، هواداران دولت فاطمى اقدام به شكستن منبر و آتش زدن آن كردند . « 1 »
سلجوقيان و عباسيان به اصلاحات عمومى ديگرى هم دست يازيدند كه به نوعى براى حجاج و نيز مجاورين مكه و مدينه و عموم مسلمانان سودمند بود و سبب مىشد تا به ديدهء احترام به آنان بنگرند . از آن جمله اقداماتى بود كه ابوالنصر استرآبادى هنگام ورود به مكه در سال 466 / 1074 انجام داد . يكى از اقدامات او تعمير مسجدى در تنعيم بود كه عايشه از آنجا محرم شده بود . اين مسجد به سبب درختى در آنجا بود ، به مسجد هليلجيه معروف بود . استرآبادى براى اين كه يادگارى از اين خدمت بماند ، نامش را روى سنگى در ديوار شرقى مسجد نوشت . متن اين نوشته چنين بود : امر كرد به عمارت مسجد عايشه ام المؤمنين ، الرئيس الاجل فخر الرؤساء مغيث الحرمين ابوالنصر ابراهيم بن محمد بن على ، تقبل اللَّه عملهما و بلغهما فى الدارين آمالهما و شكر سعيهما و لا قطع من الحرمين اثرهما . رجب سال « 2 » 466 / 1074
هامش
( 1 ) . ابن جوزى ، منتظم ، ج 8 ، ص 312 - 311 ؛ سبط بن جوزى ، مرآة ، ص 193 ؛ ابن كثير ، البدايه ، ج 12 ، ص 118 - 117 ؛ قلقشندى ، مآثر ، ج 2 ، ص 6 ؛ ابن فهد ، اتحاف ، ج 2 ، ص 479 ؛ رفعت ، مرآة الحرمين ، ج 1 ، ص 253
( 2 ) . فاسى ، العقد الثمين ، ج 3 ، ص 261 ؛ ابن فهد ، اتحاف ، ج 2 ، ص 475 ؛ جزيرى ، الدرر ، ج 1 ، ص 550