( 4559 ) الْبَضْعَة
: يك قطعه گوشت ، مقصود در اينجا قلب است .
( 4560 ) سَنَحَ
: ظاهر و آشكار شد ، رخ داد .
( 4561 ) التَحَفُّظ
: نگهدارى و مراقبت ، حفظ كردن .
( 4562 ) الْغِرَّة
: غفلت ، بيخبرى .
( 4562 ) اسْتَلَبَتْهُ الْغِرَّة
: غفلت او را ربود ( و از رشد و كمال دورش ساخت ) .
( 4563 ) افادَ مَالًا
: از مالى سود برد .
( 4564 ) الْفَاقَة
: فقر .
( 4565 ) جَهَدَهُ
: او را خسته كرد .
( 4566 ) كَظّتْهُ
: او را به سختى و رنج انداخت .
( 4567 ) الْبِطْنَة
: پرخورى به حدى كه تنفس دشوار شود
.
حكمت 109 ص 106 ف
( 4568 ) النُمْرُقَة
: بالش ، پشتى .
( 4569 ) الْغَالِى
: غلو كننده
.
حكمت 110 ص 107 ف
( 4570 ) لَا يُصانِعُ
: مدارا و سازش نمىكند .
( 4571 ) لَا يُضارِعُ
: مشابه نمىشود ، يعنى در عمل مشابه اهل باطل نمىشود .
( 4572 ) لَا يَتَّبِعُ الْمَطامِع
: پيرو طمعها نمىشود .
حكمت 111 ص 108 ف
( 4573 ) تَهَافَتَ
: شكافت و فرو ريخت
.
حكمت 113 ص 109 ف
( 4574 ) اعْوَد
: سودمندتر .
( 4575 ) الْعُجْب
: خود پسندى
.
حكمت 114 ص 110 ف
( 4576 ) الْحَوْبَة
: گناه .
( 4577 ) غَرَّرَ
خويش را به خطر انداخت
حكمت 115 ص 11 ف
( 4578 ) يَفْنى بِبَقائِهِ
: با بقاء خود فانى مىشود ، يعنى هر قدر از عمرش ( بقايش ) مىگذرد به مرگ نزديكتر مىشود .
( 4579 ) يَسْقَمُ بِصِحَّتِهِ
: با صحتش بيمار مىشود يعنى با گذشت دوران سلامتى به پيرى و بيمارى نزديك مىشود .
( 4580 ) يُؤْتى مِنْ مَأْمَنِه
: در امن گاهش بر او فرو مىآيد ، يعنى مرگ در جائى قرار دارد كه مأمن انسان محسوب مىشود و آن عبارت از بدن و دنياى اوست ، كه اسباب مرگ در درون آن نهفته شده است
.
حكمت 116 ص 112 ف
( 4581 ) الْمُسْتَدْرَج
: فريب داده شده ، كسى