فرهنگ نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 221

مساهمون: صبح صالح

ص٢٢١

مىشود .

حكمت 45 ص 42 ف

: بيخ بينى .

: جمع « جمّة » ، محل انباشته شدن آب در كشتى ، چاه بسيار پر آب ، مقمقصود در اينجا اين است كه اگر تمامى دنيا را بر منافق ببخشم .

: حظ و بهره ، منظور رو آوردن دنيا به انسان است .

: فرار از مذمت و سرزنش

: گاز گرفت .

: گزيدن ، نيش زدن .

: اهميت مده .

: آرزوها را دور و دست يا بى به آن را دشوار مىكند .

: بسيار خسته شد .

: هر نفس انسان ، گامى بسوى مرگ است ، يعنى با هر نفسى كه انسان مىكشد در واقع يك قدم بسوى اجل خود نزديكتر مىشود .

: انتهايش با آغاز آن سنجيده شده .

: جمع « سديل » ، پرده‌اى كه به هودج مىآويزند ، مقصود در اينجا پردهء تاريك شب است .

: به خود مىپيچد ، آرام نمىگيرد ، بطوريكه گوئى بر خاكستر داغ ايستاده .

: مار گزيده ، گزيده شده .

: آيا متعرض من شده‌اى ؟

: زمان تو فرا نرسيده ، يعنى زمان آن نرسيده كه تو در قلب من جاى گيرى و محبتت را در من استوار سازى .

: محل ورود ( به پيشگاه خداوند ) .