فرهنگ نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 219

مساهمون: صبح صالح

ص٢١٩

( 4462 ) الشَرَائِع

: جمع « شريعة » ، در اصل محل ورود به آبشخور را مىگويند و در اينجا مقصود شرائع احكام دين است .

: بازگشت ، يعنى بعد از آنكه از سرچشمه دين نوشيد ، براى بهره‌مند كردن ديگران بازگشت .

: جمع « موطن » ، ميدان‌هاى جنگ .

: بغض ، كينه ، عداوت .

: در امرى دقت بسيار كردن ، مقصود در اينجا كنجكاوى در پندار و اوهام است .

: كناره گيرى و انحراف از راه حق و تمايل بسوى هوى و هوس .

: عناد ، دشمنى .

: باز نگشت .

: ناهموار و صعب العبور شد .

: كارش بهم پيچيده و معضل شد و او را عاجز و درمانده ساخت .

: مجادله ، جدل كردن براى غلبه و پيروزى نه براى احقاق حق .

: ترس .

: شك و دو دلى كه مانع تصميم قاطع شود .

: خود را تسليم حوادث كردن ، تسليم پذيرى .

: جدال .

: عادت .

: شبش صبح نشد ، يعنى از تاريكى شك بسوى روشنائى يقين خارج نمىشود .

: به قهقرا بازگشت .

: ظن ، گمان ، يعنى كسى كه در گمانش مردد است و قادر به تصميم قاطع نيست .

: او را لگد مال كرد .

: جمع « سنبك » ، نوك سم حيوان .

: مقتصد ، ميانه رو ، كسى كه در هر موردى به اندازهء لازم انفاق مىكند .