از طرف عرض به هدف مىخورد .
( 4379 ) مَنْ فُضِّلْتَ عَلَيْهِ
: كسى كه بر او برترى داده شدهاى .
( 4380 ) فَاصِلًا
: در اينجا به معنى خارج شونده است .
( 4381 ) عَفْوُهَا
: آسودگى و فراغت نفس ، در اصل ، « عفو » به زمين موات و بدون آبادى اطلاق مىشود و در اينجا زمان فراغت و عدم اشتغال نفس ، به آن تشبيه شده است .
( 4382 ) ابِق
: فرار كننده
.
نامه 70
( 4383 ) قِبَلَكَ
: نزد تو .
( 4384 ) يَتَسَلّلُونَ
: يكى بعد از ديگرى مىروند .
( 4385 ) غَيّاً
: گمراهى .
( 4386 ) الايضَاع
: با سرعت رفتن ، تيز راندن .
( 4387 ) مُهْطِعُونَ
: شتاب كنندگان .
( 4388 ) الاثَرَة
: به خود اختصاص دادن ، انحصار طلبى .
( 4389 ) السُّحْق
: بعد ، دورى .
( 4390 ) حَزْن
: خشن ، سخت ، ضد سهل .
نامه 71
.
( 4391 ) الْهَدْى
: راه ، روش .
( 4392 ) رُقى الَىَّ
: به من رسانده شد .
( 4393 ) الْعَتَاد
: ذخيرهاى كه براى روز احتياج تدارك مىشود .
( 4394 ) شِسْعُ نَعْلِكَ
: بند كفشت .
( 4395 ) جِبَايَة
: جمعآورى خراج و ماليات .
( 4396 ) نَظّار
: بسيار نظر كننده .
( 4396 ) عِطْفَيْهِ
: دو طرفش ، يعنى كسى كه از روى عجب و خودپسندى همواره به اطرافش نگاه مىكند .
( 4397 ) الْمُخْتَال
: متكبر .
( 4397 ) بُرْدَيْهِ
: تثنيه « برد » ، لباس خط دار .
( 4398 ) تَفّالٌ
: كسى كه بسيار آب دهان مىاندازد .
( 4398 ) شِرَاكَيْهِ
: بند كفشهايش .
( 4398 ) تَفّالٌ فِى شِرَاكَيْهِ
: كسى كه همواره با آب دهان و دميدن كفشهاى خود را پاك و تميز مىكند
.
نامه 72
( 4399 ) دُوَل
: جمع « دولة » ، چيزى كه دست بدست مىگردد ، مقصود نعمتهاى دنياست كه در بين مردم دست بدست مىچرخد .