( 3559 )
نامهء 1
( 3300 ) جَبْهَة
: پيشانى ، كنايه از سران و بزرگان است .
( 3301 ) سَنَام
: كوهان شتر ، كنايه از برجستگى و بلندى مقام است .
( 3302 ) عِيَانِهِ
: ديدن آن .
( 3303 ) اسْتِعْتَابَهُ
: جلب رضايتش .
( 3304 ) الْوَجِيف
: نوعى از حركت سريع اسب و شتر .
( 3305 ) الْحِدَاء
: آوازى كه براى راندن شتر مىخوانند .
( 3306 ) دَارُ الْهِجْرَة
: مدينه .
( 3307 ) قَلَعُوا بِهَا
: آن را رها كردند .
( 3308 ) جَاشَتْ
: جوشيد ، به غليان آمد .
( 3308 ) الْجَيْش
: غليان .
( 3309 ) الْمِرْجَل
: ديگ
.
نامه 3
.
( 3310 ) شَاخِصاً
: دور شونده .
( 3311 ) خِطَّة
: زمينى كه جهت ساختن ، خط كشى و علامت گذارى شده است .
( 3312 ) يُشْرَعُ
: باز مىشود .
( 3313 ) الضَرَاعَة
: ذلت ، خوارى .
( 3313 ) الدَّرَك
: نتيجه ، پيامد .
( 3314 ) مُبَلْبِلُ الاجْسَام
: بيمار كننده جسمها ، فاسد كنندهء بدنها .
( 3315 ) شَيَّدَ
: بر افراشت .
( 3316 ) نَجَّدَ
: زينت كرد ، آراست .
( 3317 ) اعْتَقَدَ
: جمع آورى و نگهدارى كرد .
( 3318 ) اشْخَاص
: فرستادن ، باز گرداندن ، « اشخصه الى قومه » : او را بسوى قومش بازگرداند
.
نامه 4
.
( 3319 ) تَوَافَى الْقَوْمُ
: به يكديگر پيوستند تا اينكه اجتماعشان كامل شد .
( 3320 ) الْمُتَكَارِه
: كسى كه به جنگ مايل نيست و از آن اكراه دارد ، يعنى چنين كسى زيانش بيش از نفعش است
.
نامه 5
.
( 3321 ) الطُعْمَة
: خوراك ، روزى .
( 3322 ) تَفْتَاتَ
: استبداد ميكنى .
( 3323 ) خُزَّان
: جمع « خازن » ، حافظ ، نگهبان .
( 3324 ) الْوُلَاة
: جمع « والى » ، سرپرست ، حاكم
.
نامه 6
.
( 3325 ) تَتَجَنَّى
: بى جهت متهم ميكنى ، نسبت جنايت به كسى مىدهى كه