حضرتش در كنار كعبه به ايشان نزديك شده ، تلاوتش را شنيده و آن را با تحريف و تغيير مىخواندند .
ديگر آنكه گفته شده است هرگاه آن حضرت آياتى را براى قريشيان مىخواند ، در جاى جاى آن وقف كرده ، سخنانى را از خود و در مقام استدلال ، خطاب به آنان اظهار مىداشت .
پس زمانى كه
أَ فَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَ الْعُزَّى وَ مَناةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرى
« 1 » را بر ايشان مىخواند ، از سر انكار و استفهام و در ردّ اعتقاد باطل آنان فرمود : « تلك الغرانيق . . . » تا [ شايد به خود آمدى ] و دريابند كه مسئله ، بدان گونه كه آنان پنداشتهاند ، نيست و اينكه چنين واقعهاى در نماز باشد نمىتواند ناممكن باشد زيرا در آن زمان سخن گفتن در نماز مباح [ بدون اشكال ] بوده است . و اين حكم در زمانهاى بعد ، نسخ شده است .
برخى هم « غرانيق » را به معنى ( ملائكه / فرشتگان ) دانستهاند و اين واژه با چنين معنايى در حديثى آمده است و به همين دليل مشركان چنين پنداشتهاند كه مراد ، خدايان آنان بوده است .
آخرين تأويل آن است كه اين عبارت جزئى از قرآن و در وصف فرشتگان نازل شده بود و پيامبر نيز آن را تلاوت فرمود امّا وقتى كه مشركان از آن به سود خود برداشت كردند ، خواندن اين قسمت از آيه نسخ گرديد .
همهء اين موارد با تأويل ما از
إِذا تَمَنَّى أَلْقَى الشَّيْطانُ فِي أُمْنِيَّتِهِ
« 2 » برابرى و مطابقت دارد زيرا با فريب و وسوسهء شيطان ، آنچه مورد نظر آن حضرت نبوده است به آيات خوانده شده توسط حضرتش اضافه شده است .
عتاب محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم از سوى خداوند
سؤال : تأويل آيهء
وَ إِذْ تَقُولُ لِلَّذِي أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِ أَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَ اتَّقِ اللَّهَ وَ تُخْفِي فِي نَفْسِكَ مَا اللَّهُ مُبْدِيهِ وَ تَخْشَى النَّاسَ وَ اللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشاهُ
« 3 » چيست ؟ آيا اين سخن ،
هامش
( 1 ) - نجم ( 53 ) آيهء 19 - 20 . آيا دو بت [ بزرگ خود ] ، لات و عزّى و سومين بتشان ، منات را ديديد ؟
( 2 ) - حج ( 22 ) آيهء 52 .
( 3 ) - احزاب ( 33 ) آيهء 37 . [ به ياد آور ] آنگاه را كه به كسى كه خدا نعمت [ اسلام ] و تو نعمت [ آزادى ] را به او بخشيده بودى ، گفتى : همسر خود را نگه دار و از خدا بترس و آنچه را در دل پنهان مىكردى ، خدا آشكار كرد و از مردم مىترسيدى و خدا سزاوارتر بود تا از او بترسى .