روشن قرين ساخت . قرآن ، معجزهء الهى ، را آورد تا براى قومش بيان كند ، در حالى كه آنان سرآمد فصاحت و نهايت بلاغت و صاحبان علم لغت بودند و در انواع و اقسام مختلف سخن در خطبهها ، سجع ، نثر ، نظم و اشعار دربارهء مكارم اخلاقى ، عشق ، وعده ، وعيد ، مدح و حتى مضامين مستهجن تبحر داشتند .
اما با قرآن گوشهاى آنان كوبيده شد ، ذهنهاى آنها گنگ شد ، زشتى و قبح افعالشان معلوم شد ، آرا و نظراتشان مذموم و آرزوهايشان پريشان شد ، ديانت آنها زايل و سنتشان باطل گرديد ، سپس به آنان خبر داد كه هرچند تظاهر مىكنند ، اما نمىتوانند مانند قرآن بياورند ، حتى اگر بعضى از آنها ديگرى را يارى كنند . « 1 »
قريش در سن چهل و شش سالگى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ، او و بنى هاشم و بنى عبد المطّلب را در شعب ابو طالب محاصره كردند كه به زودى آن را تفصيلا ذكر خواهيم كرد .
در پنجاه سالگى از عمر پربركت آن حضرت ، ابى طالب و خديجه عليها السّلام وفات نمودند . گفته شده كه وفات ابو طالب در بيست و ششم ماه رجب در آخر سال دهم بعثت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله بوده و سه روز بعد از آن نيز حضرت خديجه عليها السّلام وفات كرده است . حضرت خديجه در آن موقع شصت و پنج سال داشت و او را در الحجون دفن نمودند و پيامبر وارد قبر ايشان شد . « 2 »
در آن سال ، پيامبر دو مصيبت داشت و به همين دليل ، آن سال را سال حزن و اندوه نام نهادند و پيامبر فرمود : قريش همواره از من در ترس و وحشت بود تا اينكه ابو طالب وفات كرد . « 3 »
هامش
( 1 ) . مروج الذهب ، ج 2 ، ص 292 .
( 2 ) . بحار الانوار ، ج 19 ، ص 21 .
( 3 ) . تاريخ مدينة ، دمشق ، ج 66 ، ص 339 .