فصل ششم بعثت پيامبر
در سن چهل سالگى ، خداوند محمد را به پيامبرى برگزيد و او را با نبوت گرامى داشت . او را به نبوت برگزيد تا بندگانش را از پرستش بتها ، به عبادت و ستايش خداوند يكتا فرابخواند و با قرآن ، آنها را از اطاعت شيطان به اطاعت خدا بخواند . قرآن را تبيين و تحكيم كند تا بندگان ، پروردگارشان را بشناسند ؛ زيرا آنان در شناخت خداى خويش در جهالت به سر مىبردند ، و به وجود او اقرار كنند ؛ چرا كه او را انكار مىكردند . اين اتفاق و حادثهء عظيم و مبارك در بيست و هفتم ماه رجب ، بعد از گذشت پنج سال از بنيان كعبه ، رخ داد .
مسعودى مىگويد : در مكه ، هشتاد و دو سوره بر قلب پيامبر نازل شد و اتمام بعضى از آنها در مدينه بر پيامبر نازل شد . اولين آيهاى كه بر پيامبر نازل شد اين بود :
« اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ
« 1 » ؛ بخوان به نام پروردگارت ؛ آنكس كه تو را خلق كرد . » جبرئيل اين آيه را در شامگاه شنبه و يكشنبه بر
هامش
( 1 ) . علق / 1 .