3 - ( يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُل لِمَن فِي أَيْدِيكُم مِنَ الْأَسْرَى إِن يَعْلَمِ اللَّهُ فِي قُلُوبِكُمْ خَيْرَاً يُؤْتِكُمْ خَيْراً مِمَّا أُخِذَ مِنكُمْ وَيَغْفِر لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ ) « 1 » .
« اى پيامبر ! به اسيرانى كه در دست شما هستند بگو : اگر خداوند خيرى در دلهاى شما بداند و نيّات پاكى داشته باشيد بهتر از آنچه از شما گرفته شده به شما مىدهد و شما را مىبخشد و خداوند آمرزنده و مهربان است . »
از قرآن كريم استفاده مىشود كه حكم اسير در زمان جنگ با حكم آن در زمان بعداز جنگ تفاوت دارد ، زيرا تا زمانى كه جنگ برپاست و دشمن تسليم نشده است ، جنگجويان خود را به اسير گرفتن مشغول نمىگردانند ، امّا هنگاميكه جنگ پايان پذيرفت ، آنان كسانى را كه تسليم شدهاند به اسارت مىگيرند و سپس امام دربارهء آنها تصميم مىگيرد كه يا آزادشان مىگرداند و يا از آنان فديه و غرامت مىگيرد . از آيهء سوم هم استفاده مىشود كه بايد به اسير ، احترام گذاشت زيرا قرآن اسير را تشويق مىكند به اينكه نفس خود را تزكيه كند تا خداوند در مقابل آنچه از او گرفته شده ، عوض بدهد و وى را ببخشد . اسير براساس اين ديدگاه يك انسان محترم و قابل اصلاح و بايد به او با ديد مهربانى و رحمت و مغفرت نگاه كرد .
حديث شريف :
1 - طلحه بن زيد مىگويد : شنيدم امام صادق عليه السلام مىفرمود :
« كان أبي يقول : إنّ للحرب حكمين إذا كانت الحرب قائمة و لم تضع أوزارها و لم يثخن أهلها ، فكلّ أسير اخذ في تلك الحال فإنّ الإمام فيه بالخيار ، إن شاء ضرب عنقه
،
هامش
( 1 ) - سورهء انفال ، آيهء 70 .