اين سورت مكّى است و پنج آيت است و بيست كلمت است و نود و شش حرف است ، و روايت است از زرّ حبيش از رسول - عليه السّلام - كه او گفت : هر كه او سورة الفيل بخواند ، خداى تعالى در دنيا او را ايمن كند از خسف و قذف و مسخ ( 1 ) .
بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحابِ الْفِيلِ ‹ 1 › أَ لَمْ يَجْعَلْ كَيْدَهُمْ فِي تَضْلِيلٍ ‹ 2 › وَأَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْراً أَبابِيلَ ‹ 3 › تَرْمِيهِمْ بِحِجارَةٍ مِنْ سِجِّيلٍ ‹ 4 ›
فَجَعَلَهُمْ كَعَصْفٍ مَأْكُولٍ ‹ 5 ›
نبينى كه چگونه كرد خداى تو به خداوندان پيل !
نكرد مكر ايشان در هلاك !
و بفرستاد بر ايشان مرغانى جمله شده .
مىانداختند ايشان را به سنگهايى از سنگ گل ( 2 ) .
كرد ايشان چون برگى كشتى ( 3 ) خورده ( 4 ) .
هامش
( 1 ) . آج در دنيا .
( 2 ) . آج : از گل خشك .
( 3 ) . كشتى / كاشتى .
( 4 ) . آج : برگ خورد گشته .