بدان كه اين سورت مكّى است و عدد آيات او ( 1 ) نود و شش است و سيصد و هفتاد و هشت كلمت است و هزار و هفتصد و سه حرف است . و روايت است از ابو طيبه كه عثمان عفّان در پرسيدن ( 2 ) عبد اللَّه مسعود رفت ، و او بيمار بود ، بيماريى كه از آن با پيش خداى رفت ( 3 ) . گفت : از چه مىنالى ؟ گفت : از گناهم .
گفت : چه آرزو كنى ( 4 ) ؟ گفت : رحمت خدايم . گفت : طبيبى ( 5 ) بيارم ؟ گفت :
الطبيب امرضني . گفت : طبيب مرا بيمار كرد . گفت : [ 124 - پ ] عطايت فرمايم ؟ گفت حاجت نيست مرا به آن ، و من بر مثل اين حال ( 6 ) گفت : بفرمايم تا به دختركانت دهند ؟ گفت : ايشان را حاجت نيست با آن كه من ايشان را سورة الواقعه بياموختهام و فرمودهام تا مىخوانند ، و من از رسول - عليه السلام - شنيدم كه هر كه او سورة الواقعه بسيار خواند هرگز درويش نشود ( 7 ) .
و هلال بن يساف ( 8 ) روايت كرد از مسروق كه گفت : هر كس كه او خواهد كه خبر اوّلينان و آخرينان و خبر اهل بهشت و اهل دوزخ و خبر اهل دنيا و اهل آخرت بداند بايد كه ( 9 )
هامش
( 1 ) . آد ، گا : آن .
( 2 ) . آد ، گا : به پرسيدن كا : به عيادت .
( 3 ) . كا : شد .
( 4 ) . آد ، گا : دارى كا : مىكنى .
( 5 ) . آج ، كا را .
( 6 ) . آد ، گا : و من در اين حال .
( 7 ) . آد ، گا : نگردد .
( 8 ) . آج : يساو آد ، كا ، گا : يسار .
( 9 ) . همهء نسخه بدلها سورة .