وقتى كه به مرو رسيد در آن جا هم خطبهاى را كه به نام خليفه خوانده مىشد قطع كرد .
در بلخ و بخارا و سرخس هم همين كار را كرد .
تنها خوارزم و سمرقند و هرات باقى ماند كه خطبه را قطع نمىكردند مگر زمانى كه دلشان مىخواست . چون آن شهرها با اين گونه مسائل درگيرى نداشتند . اگر مىخواستند ، خطبه مىخواندند ، و اگر نمىخواستند ، قطع مىكردند .
از اين رو به همان حال ماندند تا آنچه در اين باره ميبايست روى دهد ، روى داد .
اين هم از خوشبختىهاى خاندان بزرگ عباسى بود كه هيچ كس در انديشهء آزارشان برنمىآمد مگر اين كه به كيفر عمل خود و بد انديشى خود مىرسيد .
لذا چيزى نگذشت كه خوارزمشاه نيز بلائى بر سرش آمد كه نه قديم و نه جديد همانندش شنيده نشده بود ، و ما در جاى خود به ذكر آن خواهيم پرداخت .
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 32
مساهمون: ابن الأثير
ص٣٢