بر ايشان چيره شوند .
از اين رو همين كه مغولان به مرو رسيدند ، مردانه با آنها روبرو شدند و به جنگ پرداختند .
مسلمانان در اين جنگ پايدارى كردند .
اما مغولان شكست نمىشناختند . حتى يكى از آنها كه اسير شده بود و در نزد مسلمانان به سر مىبرد ، مىگفت :
« اگر گفته شد كه مغولان مىكشند يا كشته مىشوند باور كنيد اما اگر گفته شد كه آنها شكست مىخورند باور نكنيد . »
مسلمانان همين كه پافشارى و پيشروى مغولان را ديدند ، رو گردان و گريزان شدند و به سوى شهر برگشتند .
مغولان بسيارى از ايشان را كشتند و بسيارى را اسير كردند .
دارائى و اسلحهء و چارپايانشان را نيز به يغما بردند .
از ايشان ، جز عدهاى اندك ، رهائى نيافتند .
مغولان كسانى را به شهرهاى اطراف فرستادند تا براى محاصرهء مرو مردانى را گرد آورند .
وقتى به اندازهاى كه مىخواستند ، نفرات كافى فراهم آوردند ، رهسپار مرو شدند و آن شهر را در ميان گرفتند .
در اين محاصره پافشارى كردند و جنگ را با سر سختى ادامه دادند .
مردم مرو از شكست و گريز آن لشكر و كشته و اسير بسيارى كه داده بود ، روحيه خويش را باخته و ناتوان شده بودند .
در پنجمين روز محاصرهء مرو ، مغولان براى سردارى كه پيشوائى مردم شهر را بر عهده داشت پيام فرستادند و به او گفتند :
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 200
مساهمون: ابن الأثير
ص٢٠٠