دع الشكوى فقد هلكا جميعا
بهلك ( 1 ) ليس بالثّمن الرّبيح ( 2 )
و ما يغنى البكاء عن البواكى
اذا ما المرأ غيّب فى الضّريح
فبكىّ النّفس منك و دع هواها
فلست مخلَّدا بعد الذّبيح
ابليس - عليه اللعنه - جواب داد ايشان را در شب بر سبيل شماتت به اين بيتها ( 3 ) :
تنحّ عن البلاد و ساكنيها
فبى فى الخلد ضاق بك الفسيح ( 4 )
و كنت بها و زوجك فى رخاء
و قلبك من اذى الدّنيا مريح
فما زالت ( 5 ) مكائدتي ( 6 ) و مكري ( 7 )
الى أن فاتك الخلد الذبيح
فلو لا رحمة الجبّار اضحى
بكفّك ( 8 ) من جنان الخلد ريح
راوى خبر گويد سالم بن الجعد : كه ( 9 ) هابيل را بكشتند ، آدم - عليه السّلام - بر مصيبت او صد سال دلتنگ بود و لب او بخنده نگشاد ( 10 ) چون سالش ( 11 ) به صد و سى رسيد ( 12 ) پس از آن بود كه هابيل را بكشتند به پنج سال حوّا شيث را بزاد - و ( 13 ) تفسير آن به لغت ايشان هبة اللَّه بود - و خداى تعالى او را علم ساعات شب روز معلوم كرد و عبادتى كه در آن اوقات ( 14 ) بايد كردن بر او پنجاه صحيفه فرو فرستاد و او را به وصىّ آدم كرد و به ولىّ عهد او .
و قابيل را گفت : اذهب طريدا فزعا مرتاعا ، برو رانده و ترسيده چنان كه از كس ايمن نباشى او دست خواهر گرفت اقليما و برفت و به عدن شد از زمين يمن ، ابليس به او آمد و او را وسوسه كرد و گفت ندانى كه آتش قربان برادرت براى آن خورد كه او آتش پرستيدى تو نيز آتشى برافروز و آن را عبادت كن تا معبود تو باشد و معبود فرزندان ( 15 ) تو .
هامش
( 1 ) . لب : يهلك ، مر : بمهلك .
( 2 ) . اساس : الربيح ، با توجّه به آج تصحيح شد .
( 3 ) . تب شعر .
( 4 ) . آج ، لب ، مر : افتادگى دارد .
( 5 ) . لب : ذالت .
( 6 ) . وز ، آج ، لب ، مر ، لت : مكايدتى .
( 7 ) . مر : مكرتى .
( 8 ) . مر : يلنك .
( 9 ) . مر چون .
( 10 ) . اساس : بگشاد ، با توجّه به فحواى كلام .
( 11 ) . لت : سال .
( 12 ) . وز ، تب ، آج ، لب ، مر ، لت و آن . و ديگر نسخه بدلها تصحيح شد .
( 13 ) . مر : در .
( 14 ) . لت : وقت .
( 15 ) . مر : فرزندانت .