بيان وفات پادشاهانى كه در اين سال درگذشتند
در آن سال وشمگير بن زيار چنان كه بيان كرديم درگذشت .
معز الدوله هم وفات يافت كه شرح وفات او را داديم . همچنين حسن بن فيرزان و كافور اخشيدى درگذشتند ( كافور اخشيدى غلام اخته سياه خاندان اخشيد ايرانى كه آن سياه اخته بسبب خرد و لياقت اتابك فرزند اخشيد انوجور شده و خود زمام امور را بدست گرفت و پادشاهى كرد . متنبى شاعر بزرگ عرب اول او را مدح كرد و بعد او را هجا نمود . كافور در سخا و كرم و حسن اداره و عدل و تقوى از عجايب روزگار بود ) .
تغفور پادشاه روم و ابو على محمد بن الياس و سيف الدوله بن حمدان درگذشتند .
اما سيف الدوله على ابو الحسن بن ابو الهيجاء بن حمدان بن حمدون تغلبى ربعى ( نسبت بقبيله ربيعه ) در حلب وفات يافت و در ماه صفر نعش او را به محل « ميافارقين » حمل و در آنجا به خاك سپرده شد . مرض او فالج بود . گفته شده عسر بول بوده .
او در ماه ذى الحجه سنه سيصد و سه متولد شده بود . كريم و شجاع بود . اخبار و وقايع او مشهور و معروف است . او شعر هم مىسرود از جمله اشعار او درباره برادرش ناصر الدوله اين است :
وهبت لك العليا و قد كنت اهلها * و قلت لهم بينى و بين اخى فرق
و ما كان بى عنها نكول و انما * تجاوزت عن حقى فتم لك الحق
اما كنت ترضى ان اكون مصليا * اذا كنت ارضى ان يكون لك السيق
يعنى - من بزرگوارى و برترى را به تو واگذار كردم و تو اهل و مستحق آن هم هستى . من به آنها گفتم ميان من و برادرم تفاوت هست . من بزرگوارى را رد و دفع نكردم ولى از حق خود گذشتم كه اين حق براى تو تمام شود .
آيا تو راضى نيستى كه من دعا گو باشم در صورتى كه من ترا احق و اولى