سنه دويست و نود و سه
بيان آغاز امارت بنى حمدان در موصل و نبرد آنها با اكراد
در آن سال مكتفى باللّه موصل و پيرامون آن را بعبد اللّه ابو الهيجاء بن حمدان بن حمدون تغلبى عدوى ( از طايفه عدى بنى حمدان ) واگذار كرد .
او سوى محل امارت خود رفت و در ماه محرم وارد شد و روز بعد براى سان سپاه خارج شد . آنهايى كه با او آمده و آنانى كه در موصل بوده همه را سان ديد ناگاه فرياد از اهالى « نينوى » شنيده شد كه از اكراد « هذبانيه » بستوه آمده استغاثه مىكردند كه پيشواى اكراد محمد بن بلال بر شهر هجوم برده همه را غارت نمود و غنايم بسيار بود .
ابو الهيجاء در همان هنگام لشكر كشيد و از پل شرقى گذشت و باكراد در محل « معروبه » نزديك « خازر » رسيد . يكى از اتباع او بنام سيماى حمدانى كشته شد او هم سرپيچيد و بازگشت و بخليفه نوشت و مدد خواست پس از چند ماه مدد براى او رسيد . در آن هنگام سال دويست و نود و سه پايان يافت و نود و چهار آغاز شده بود .
در ماه ربيع الاول از سال مزبور با عدهء خود ( اكراد ) « هذيانيه » را قصد كرد .
آنها با پنج هزار خانوار جمع شده بودند . چون ديدند كه او ( ابو الهيجاء ) آنها را دنبال مىكند و سخت مىكوشد سوى « بابه » كه درهء « جبل السلق » باشد رخت كشيدند و پناه بردند . آن دره يك تنگناى سخت در كوه بلند مشرف بر شهر زور بود .
در آنجا تحصن كردند .
رئيس اكراد محمد بن بلال تاخت و بابن حمدان نزديك شد . از آنجا با ابن حمدان مكاتبه كرد كه در اطاعت او داخل شود و فرزندان خود را گروگان بدهد و خود فرمانبردار باشد و حاضر شود و تعهد كند پس از آن از غارت و فساد بپرهيزد