در ماه شعبان همان سال على بن سليمان اخفش ( از علماء نحو ) با سكته وفات يافت . در آن سال محمد بن اسماعيل بن ابراهيم طباطبائى ( جد اعلاى شهبانو فرح ديبا ملكه ايران درگذشت كه ديباج اصغر معرب ديبا لقب جد او بود و او از اولاد حسن و حسين بود كه پدرش حسن بن على و مادرش فاطمه دختر حسن - بن على و از طرفين علوى و فاطمى و نوادهء پيغمبر اكرم بود .
قبر او در مصر در محل قرافه زيارت مىشود و طباطبائى جد طباطبائيان در تمام عالم اسلام شخص دانشمند و بزرگوار و كريم بود كه در مصر مسكن داشت .
علت اينكه او را طباطبا گفتند اين بود كه لكنت زبان داشت و خادم از او پرسيده بود آيا جبه مىخواهى يا قبا - گفت : طبا طبا و نيز غير از اين گفته شده كه مادرش هنگام خواب زمزمه ميكرد و مىگفت : طباطبا يعنى خواب خواب كه در وجه اشتهار اختلاف است ) .
سنه سيصد و شانزده
بيان وقايع قرمطيان
چون قرمطيان از انبار رفتند مونس خادم ببغداد بازگشت كه در سيم ماه محرم رسيد .
ابو طاهر قرمطى هم سوى « داليه » در طريق فرات رخت كشيد و در آنجا چيزى بدست نياورد پس از آن راه « رحبه » را گرفت كه پس از جنگ با مردم آن سامان بر آنها پيروز شد و همه را از دم شمشير گذراند و آن در تاريخ هشتم ماه محرم بود . بمونس فرمان داده شد كه سوى « رقة » لشكر بكشد او در ماه صفر رفت و از طريق موصل گذشت كه در ماه ربيع الاول به مقصد رسيد و در آنجا رحل افكند .
اهالى « قرقيسا » نزد ابو طاهر فرستادند و امان خواستند ابو طاهر گروهى را براى سركوبى اعراب فرستاد كه آنها غارت كردند و اموالشان را گرفتند و اعراب سخت ترسيدند و گريختند او باج و خراج بر اعراب مقدر كرد كه هر فردى بايد