قرآن در بسيارى از آيات روئيدن نباتات را به آب باران نسبت داده و مرتبا گفته : * ( وَأَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجَ بِه مِنَ الثَّمَراتِ رِزْقاً لَكُمْ ) * ابراهيم ، 32 ، اين از آنجهت است كه آب درياها شور و تلخ است و براى نباتات و آشاميدن قابل استفاده نيست ولى بوسيلهء تبخير ، آب خالص به صورت ابرها از سطح اقيانوسها بلند مىشود و به صورت باران و برف بخشكيها مىبارد و مورد استفادهء حيوانات و نباتات قرار ميگيرد * ( أَ فَرَأَيْتُمُ الْماءَ الَّذِي تَشْرَبُونَ ، أَ أَنْتُمْ أَنْزَلْتُمُوه مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُونَ ) * واقعة :
68 .
* ( وَأَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً بِقَدَرٍ فَأَسْكَنَّاه فِي الأَرْضِ وَإِنَّا عَلى ذَهابٍ بِه لَقادِرُونَ . فَأَنْشَأْنا لَكُمْ بِه جَنَّاتٍ مِنْ نَخِيلٍ وَأَعْنابٍ . . . ) * مؤمنون : 18 .
اين آيه تذكَّر ميدهد اوّلا آب به قدر احتياج مردم و حيوان و نبات از آسمان مىبارد و باريدن آن بدون تقدير و اندازه نيست . بلكه * ( « ماءً بِقَدَرٍ » ) * است ، ذخيرهء برفها در كوه ها در اثر برودت هوا و ذوب شدن تدريجى آنها و تشكيل جويبارها و رودخانه ها هم * ( « بِقَدَرٍ » ) * است نه سرسرى .
ثانيا * ( « فَأَسْكَنَّاه فِي الأَرْضِ » ) * بايد اين آب در روى زمين و در اعماق آن كه در دسترس بشر است ساكن باشد كه بشر بتواند با حفر چاهها و قنوات آن را مهار كند و مورد استفاده قرار دهد اگر اعماق زمين خاك رس نبود و آب در آنها حبس نميشد آبها بتدريج چنان باعماق فرو ميرفت كه از دسترس انسان خارج ميشد * ( « وَإِنَّا عَلى ذَهابٍ بِه لَقادِرُونَ » ) * « سبحان من مهد الارض للحياة » .
* ( وَالله خَلَقَ كُلَّ دَابَّةٍ مِنْ ماءٍ ) * نور ، 45 مراد از « ماء » نطفه است مثل * ( وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ مِنَ الْماءِ بَشَراً فَجَعَلَه نَسَباً وَصِهْراً ) * فرقان : 54 ، ايضا * ( أَ لَمْ نَخْلُقْكُمْ مِنْ ماءٍ مَهِينٍ فَجَعَلْناه فِي قَرارٍ مَكِينٍ ) * مرسلات : 20 .
قاموس قرآن ( فارسي ) — صفحة 323
مساهمون: سيد علي اكبر قرشي
ص٣٢٣