قرآن كه آنها را قرّاء ميگفتند و از آن گروه بود كه چهل يا هفتاد نفر در واقعهء بئر معونه يك جا شهيد شدند .
در مجمع البيان از سيد مرتضى علم الهدى نقل مىكند : قرآن در عهد رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله بصورتيكه امروز هست تأليف شده بود بدليل آنكه :
قرآن در آن روز درس خوانده ميشد و همه اش را حفظ ميكردند و آن را برسول خدا نشان ميدادند و بر وى ميخواندند و عدّهاى مانند عبد اللَّه بن مسعود و ابى بن كعب و ديگران آن را چندين بار بر پيغمبر خواندند ( مجمع ج 1 ص 15 ) .
در تاريخ قرآن آمده : آمدى در كتاب الافكار الابكار مينويسد :
قرآنهاى مشهور در دورهء صحابه قرائت و بر پيغمبر عرض شده بود و مصحف عثمان بن عفّان آخرين قرآن است كه بر حضرت عرض شد . . .
پيغمبر جمعى از قرّاء را براى ياد دادن قرآن بمدينه فرستاد بخارى باسناد خود از برّاء روايت كرده كه گفت : اول كسى كه از ياران پيغمبر پيش ما آمد مصعب بن عمير و ابن امّ مكتوم بود آنها آمده شروع كردند كه قرآن را بما ياد بدهند پس از آن عمّار و بلال آمدند ، وقتى كه پيغمبر مكَّه را فتح نمود معاذ بن جبل را براى تعليم قرآن در آنجا گذاشت ( تاريخ قرآن ص 42 ترجمهء سحاب ) .
نگارنده گويد : در اينكه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله در كار تدوين و تعليم قرآن دقّت ميفرمودند شكَّى نيست و نمايندگانى كه براى تعليم قرآن اعزام و منصوب ميشدند هر يك آنچه از قرآن تا آنوقت نازل شده بود و يا مقدارى از آن را ميدانستند ولى ظاهرا جمع همهء قرآن در يك پارچه و يا پوستها به صورت كتاب بعد از رحلت آنحضرت صورت گرفته و پيش از آن به صورت الواح و صحف در نزد كاتبان وحى و يك نسخه هم نزد خود آنحضرت بود . قرآن پس از رحلت پس از رحلت آنحضرت اولين كسى كه بانزوا پرداخته قرآن را به ترتيب
قاموس قرآن ( فارسي ) — صفحة 277
مساهمون: سيد علي اكبر قرشي
ص٢٧٧