ت
تاء :
حرف چهارم از الفباى فارسى و حرف سوم از الفباى عربى است .
اين حرف در اوّل كلمه گاهى براى قسم ميايد مثل * ( وَتَا لله لأَكِيدَنَّ أَصْنامَكُمْ ) * انبياء : 57 به خدا در كار بتهايتان حيله ميكنم و نيز براى مخاطب و مؤنّث در اوّل كلمه واقع مىشود نحو * ( وَإِذْ تَقُولُ لِلَّذِي أَنْعَمَ الله عَلَيْه ) * احزاب : 37 * ( تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ ظالِمِي أَنْفُسِهِمْ ) * نحل :
28 .
به آخر كلمه براى تأنيث لاحق و در وقت وقف به هاء مبدّل مىشود مثل * ( حَمَلْناكُمْ فِي الْجارِيَةِ ) * و نيز در وقف ثابت مىماند مانند اخت و بنت و با الف بجمع لاحق مىشود نحو مؤمنات و مسلمات و نيز به آخر فعل ماضى براى متكلم و مخاطب و تأنيث ملحق ميگردد مثل * ( وَجَعَلْتُ لَه مالًا مَمْدُوداً ) * * ( أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ ) * * ( لَقَدْ جِئْتِ شَيْئاً فَرِيًّا ) * اقرب الموارد گفته : تاء ملائكه براى تأكيد جمع است ( زيرا جمع آن ملائك است ) در مجمع البيان ذيل آيه 75 انعام فرموده و او و تاء ملكوت براى مبالغه است . راغب گويد : ملكوت مختص ملك خداست و آن مصدر ملك ( فعل ماضى ) است و تاء به آن داخل شده است .
تابوت :
صندوق . و آن بنا بر آنچه گفتهاند از توب بمعنى رجوع است زيرا انسان نوبه بنوبه سوى صندوق بر ميگردد ( الميزان ) .
* ( إِذْ أَوْحَيْنا إِلى أُمِّكَ ما يُوحى . ) *
* ( أَنِ اقْذِفِيه فِي التَّابُوتِ فَاقْذِفِيه فِي الْيَمِّ ) * طه : 39 آندم كه بمادرت آنچه وحى بايد كرد وحى كرديم كه او