هستند ، 5 - الباب الصغير 6 - باب العينيه 7 - الباب المصرى كه در برابر مغرب هستند ، 8 - باب الشونه 9 - باب الحمام ، كه در برابر جنوب مىباشد .
بنابه گفتهء تاريخ نگاران ، محمد بن اسحاق حاكم مدينه در سال 236 ه .
( 850 م . ) نخستين كسى بود كه گرداگرد شهر ديوارى كشيد و اين ديوار مجدداً در سال 540 ه . به دستور سلطان موصل تجديد بنا گرديد ، و هنگامى كه سلطان محمود نورالدين براى بررسى وضعيت مسيحيان كه قصد جسارت به قبر پيامبر را داشتند به مدينه آمد دستور ساختمان ديوار ديگرى در خارج ديوار نخستين را داد و اين دو بارو بار ديگر مرمت شدند و آخرين پادشاهى كه به ترميم باروى داخلى شهر همت گمارد سلطان عبدالعزيز عثمانى در سال 1867 م . بود . در دو سمت شمال و مغرب بيرون باروى شهر ، تعدادى ساختمان بزرگ قرار دارد كه گمان مىرود در روزگارى كاخهاى زيبايى بودهاند و بيشتر آنان از آنِ تركان بوده است كه در دوران سلطان عبدالحميد در مدينه سكونت داشتهاند و ترديدى نيست كه بودن باغها و نخلستانهاى سرسبز در مدينه و راه آهنى كه هر گونه لوازم آسايش را از دمشق به مدينه مىآورده فرصت بسيار مناسبى براى راحت طلبى و گذران ايام عمر و فراغت و دورى از گرفتاريهاى دنياى مدرن را براى گروهى از متمكنين بويژه ترك فراهم مىآورده است . در واقع با افتتاح راه آهن مدينه در سال 1908 م . دوران شكوفايى و رشد اقتصادى مدينه آغاز گرديد و سبب شد گروهى از ثروتمندان و متمكنان به منظور اقامت دائمى به مدينه روى آورند .
ليكن با به قدرت رسيدن تركان جوان ، آسايش و امنيت از مدينه و راههاى آن سلب شد ؛ زيرا اين تركان جوان و خام ارزش و اعتبار در دست داشتن دو شهر مقدس حجاز را درك نمىكردند ، از اين رو براى
موسوعة العتبات المقدسة ( مدينة / مكة ) ( مكه و مدينه از ديدگاه جهانگردان اروپايى ) ( فارسى ) — صفحة 180
مساهمون: جعفر الخياط
ص١٨٠