مَعَهُ إِلَّا قَلِيلٌ
» [ ( 1 ) ] ( تا وقتى كه فرمان « قهر » ما فرا رسيد و از تنور آتش ، آب جوشيد . در آن هنگام به نوح خطاب كرديم كه تو با خود از هر جفتى دو فرد ، نر و ماده ، به كشتى همراه بر . آنگاه خدا همه را هلاك كرد جز كسى كه در علم ازلى حق گذشته ، و مؤمنان به نوح ، كه آنها هم جز عدهء قليلى نبودند . ) [ ( 2 ) ]
خداوند اين تنور را نشانهاى ميان خود و نوح قرار داد تا هنگامى كه آب از تنور فوران كرد . اين تنور سنگى ، چنان كه گفته شده ، از آن حوا بود .
ابن عباس گفته است : « اين تنور در سرزمين كوفه بود . »
و همسر نوح به او خبر داد كه از تنور آتش آب فوران كرده است .
در اين هنگام جبرائيل به فرمان خداوند ، كعبه را - كه پيش ازين گفتيم از ياقوت بهشت بود - برداشت و به آسمان چهارم برد . حجر الاسود را نيز در كوه ابو قبيس پنهان كرد كه در آن جا ماند تا حضرت ابراهيم عليه السلام خانه كعبه را ساخت و آن سنگ را برگرفت و به جاى خود گذاشت .
همين كه آب از تنور فوران كرد ، نوح كسانى را كه خدا دستور حملشان را داده بود ، به كشتى برد . اين كسان سيزده تن بودند : سه فرزند نوح : حام و سام و يافث و همسرانشان و عدهاى ديگر .
ابن عباس گفته است : درين كشتى هشتاد مرد سوار شدند .
هامش
[ ( 1 ) ] - آيه 40 سوره هود .
[ ( 2 ) ] - از ترجمه قرآن مجيد به خامهء مهدى الهى قمشهاى .