و همانند اين سخن را ابن عمر گفته است .
سدى ( به ضم سين و تشديد دال ) - اسماعيل بن عبد الرحمن سدى - از ابو صالح ، و از ابو مالك كه از ابن عباس روايت كرده ، و از مرة همدانى و ابن مسعود دربارهء كلام خداى بزرگ ، روايت نموده كه فرمود : «
هُوَ الَّذِي خَلَقَ لَكُمْ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً ثُمَّ اسْتَوى إِلَى السَّماءِ فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ
» [ ( 1 ) ] .
سدى گويد : عرش خداى عز و جل بر روى آن بود و پيش از آب هيچيك از آفريدههاى خود را نيافريد . بعد ، هنگامى كه خواست آفريدگانى را بيافريند دودى از آب بيرون آورد و آن را بر بالاى آب نهاد . اين دود بر آب ، « سمو » يعنى بلندى و برترى يافت ، از اين رو ، آن را « سماء » ناميد .
بعد آب را خشك كرد و آن را يك زمين ساخت . سپس در دو روز - روزهاى يكشنبه و دوشنبه - اين يك زمين را شكافت و هفت زمين كرد .
اين هفت طبقهء زمين را بر روى ماهى آفريد . اين ماهى همان « نون » است كه خداى بزرگ در قرآن از آن ياد كرده ، در
هامش
[ ( 1 ) ] - آيه 29 از سورهء بقره :
( اوست خدائى كه خلق كرد براى شما هر چه در روى زمين است .
پس از آن نظر گماشت به خلق آسمان و مرتب ساخت هفت آسمان را . . . )
( قرآن مجيد با ترجمه مهدى الهى قمشهاى )