أَ كَفَرْتَ بِالَّذِي خَلَقَكَ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ سَوَّاكَ رَجُلًا
« 1 » .
حتّى همراه بودن و مصاحبت شامل انسان و چهارپا نيز مىشود دليل بر - اين مطلب از زبان عرب كه قرآن به زبان آنها نازل شده زيرا در اين آيه مى - فرمايد
وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسانِ قَوْمِهِ
عربها الاغ را مصاحب و رفيق راه خود گفتهاند در اين شعر دقت كن :
ان الحمار مع الحمار مطية * فاذا خلوت به فبس الصاحب
الاغ با الاغ مركبى است اما وقتى تنها با الاغ باشى بد همسفر و مصاحبى است . در جاى ديگر جمادى را با يك شخص زنده مصاحب و همراه قرار دادهاند اين شعر را در باره شمشير گفتهاند :
زرت هندا و ذاك غير اختيار * و معى صاحب كتوم اللسان
بديدن هند رفتم و اين ملاقات جنبه خيانت نداشت با من همسفر و رفيقى بود كه سرّ نگه دار بود منظور شمشير است وقتى مصاحبت شامل مؤمن و كافر و عاقل و چهارپا و حيوان و جماد شود ديگر اثبات چه امتيازى براى دوست تو مىكند .
اما اينكه گفتى خداوند فرموده
لا تَحْزَنْ
اين موجب ننگى براى او مىشود و عيب است و دليل بر اشتباه اوست زيرا
لا تَحْزَنْ
نهى است و صورت نهى چنين است ( نكن ) ابا بكر در اين حزن و اندوه يا در حال اطاعت خدا بوده يا معصيت . اگر اطاعت خدا ميكرده پيامبر از اطاعت نهى نمىكند بلكه امر مينمايد و تشويق مىكند اگر معصيت باشد . صحيح است چون پيامبر از آن نهى كرده اين آيه خود شاهد معصيت اوست كه پيامبر از آن نهى مىفرمايد .
اما سخن تو كه خداوند فرموده
إِنَّ اللَّهَ مَعَنا
پيامبر خبر داده كه خداوند با اوست و تعبير بلفظ جمع مثل اين آيه است
إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ
هامش
( 1 ) كهف 37 .