پنجم : به آنها خداوند خبر داده كه خدا با هر دوى آنها است بطور مساوى يار هر دو و مدافع از هر دو است گفته «
إِنَّ اللَّهَ مَعَنا
» خدا با ما است .
ششم : خداوند اطلاع ميدهد كه سكينه و آرامش را بر ابا بكر نازل كرده زيرا پيامبر پيوسته سكينه و آرامش دارد پس خداوند بر ابا بكر نازل كرده .
اين شش وجه است كه از آيه استفاده مىشود در فضيلت ابا بكر كه براى تو و ديگرى جاى اشكال در آنها نيست .
گفتم سخن خود را به ظاهر آراستى در مورد حمايت از دوستت من بلطف خدا تمام آنچه را كه رشتى چون خاكسترى قرار خواهم داد كه بر آن تندبادى طوفانى بوزد اما اينكه گفتى خداوند اسم پيامبر را برده و ابا بكر را دومى او قرار داده اين خبر از تعداد نفرات است واقعا آنها دو نفر بودند اما موجب چه امتيازى مىشود . ما مىدانيم يك مؤمن با مؤمن ديگر و يا يك مؤمن با يك كافر مىشوند دو نفر ذكر تعداد دليلى ندارد كه موجب امتياز شود .
اما آنچه كه مدعى شدى خداوند پيامبر و ابا بكر را توصيف كرده باينكه در يك جا جمع شدهاند اين هم مانند دليل اول تو است زيرا مكان جامع مؤمن و كافر است همان طورى تعداد جامع مؤمنين و كفار مىشود . مسجد پيامبر از غار خيلى بهتر بود در مسجد مؤمنين و منافقين و كفار اجتماع مىكردند در اين باره خداوند اين آيه را فرستاده
فَما لِ الَّذِينَ كَفَرُوا قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ عَنِ الْيَمِينِ وَ عَنِ الشِّمالِ عِزِينَ
و نيز كشتى نوح ، پيامبر و شيطان و چهارپايان را در خود جا داده بود بودن در يك مكان دليل بر امتيازى نمىشود . هر دو امتيازى كه نقل كردى از بين رفت .
اما استدلال ديگرى كه گفتى نسبت مصاحبت را به ابا بكر داده ، اين از آن دو امتياز موهوم قبلى ضعيفتر است زيرا مصاحبت و همراه بودن ، مؤمن و كافر را هم مىگيرد دليل بر اين مطلب اين آيه است
قالَ لَهُ صاحِبُهُ وَ هُوَ يُحاوِرُهُ