دار است و از گوينده چنين حرفى بايد تعجب كرد . اما تحريم خرس و ميمون و فيل ، مانند تحريم همه محرمات دينى است و وجه تحريم اختلاف پذير نيست و اعتقاد باينكه اينها مسخشده هستند وقتى مجبور شويم حمل ميكنيم بر اينكه قبلا شكل و قيافه خوب و نامنفورى داشتهاند بعد به اين صورت زشت و متنفر در آمدهاند تا موجب نفرت بيشتر شود و جلوگيرى گردد از بهرهبردارى از آنها . چون بعضى از موجودات امكان ندارد واقعا موجود ديگرى بشوند فرق بين دو موجود زنده كاملا آشكار است چگونه ممكن است يك موجود زنده به صورت موجود ديگرى درآيد . اگر منظور مسخ به اين صورت است كه اين باطل است و اگر چيز ديگرى است در آن مورد بايد دقت بيشتر نمود . اما جريان خربزه ممكن است امير المؤمنين عليه السّلام پس از چشيدن و نفرت از مزه آن و شدت انزجار فرموده است « از آتش به طرف آتش » يعنى اين از خوراكهاى اهل آتش است و از چيزهائى است كه شايسته جهنميان است چنانچه ما هم از چيزهائى كه بدمان مىآيد و ناراحت هستيم همين حرف را مىزنيم ممكن است بلند شدن دود از آن هنگام انداختن معجزهاى از آن سرور بوده تا تصديق فرمايش ايشان بشود . اما بدگوئى از زمينهاى شورهزار و غير قابل كشت كه منكر ولايت بودهاند در صورتى كه حمل نكنيم بر اينكه ساكنين آنها منكر بودهاند معقول نيست و نميتوان پذيرفت و مانند اين آيه است كه خداوند مىفرمايد وَ كَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ عَتَتْ عَنْ أَمْرِ رَبِّها وَ رُسُلِهِ بسيارى از دهات كه سرپيچى كردند از امر خدا و پيامبران كه منظور اهل دهات است . اما نسبت دادن اعتقاد به حق داشتن به بعضى از چهارپايان و نسبت دادن كفر به بعض ديگر از مسائلى است كه مخالف عقل و ضرورت است چون چهارپايان نه عقل دارند و نه كمال و نه تكليف چگونه اعتقاد به حق يا باطل پيدا مىكنند اگر خبرى رسيد كه به ظاهر چنين محالهائى را بايد يا آنها را كنار انداخت
بحار الأنوار (ج23 تا 27) (بخش امامت) ( فارسى)ج ٥ — صفحة 224
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٢٤