است نه كلام معصوم ( ع )
ششمين قرينه ، مؤيّد فتوا بودن مقطوعه ابن اذينه
بر فرض اينكه ما بپذيريم اين مقطوعه ، روايت و كلام امام معصوم ( ع ) است و هيچ اشكال سندى و دلالتى ندارد - كه دارد ، البته در مبحث آتى دلالت آن نيز بررسى خواهد شد - امّا سؤال اين است كه :
آيا اين مقطوعه ، تاب مقاومت در مقابل روايات هفدهگانه باب ششم - يعنى طائفه اول - را دارد يا تاب چنين مقاومتيرا ندارد ؟
به هر روى ، پاسخ اين اشكال توسط شيخ اعظم انصارى ( رحمه الله ) ، خود قرينهاى است بر اينكه اين مقطوعه ، فتواى راويست نه قول امام ( ع ) .
جواب اين اشكال در كتاب « رسالة فى المواريث » محق انصارى ( رحمه الله ) آمده است ، ايشانمىفرمايند
« و المقطوعة لا تصلح لتخصيص عمومات كثيرة » « 1 » اين مقطوعه صلاحيّت تخصيص عمومات كثيره را ندارد .
مضاف بر اينكه :
بعضاً در كلمات ائمهى قبل از صادقين ( ع ) « مطلقاتى » وجود دارد كه ائمهى بعد از ايشان ، « قيد » آنها را بيان مىفرمودند ؛ به طور مثال اميرالمومنين ( ع ) بنابر مصلحت ، مطلبى را به صورت « مطلق » بيان فرمودند و در زمانهاى بعد ، امام صادق ( ع ) « قيد » آن را تبيين مىفرمودند ؛ البته اين سيره ، نزد ائمهيمعصومين ( ع ) متعارف نيز بوده است .
اما اينكه مدّعى ادّعا نمايد ، صادقين ( ع ) در زمان واحد ، هفده روايت را به صورت مطلق بيان فرمودند ولى قيدشان را « بعداً » و به صورت « يك جا » - يعنى با يك مقطوعه بيان كرده باشند ؟ ! ؛ سخن غير صحيح و ناصوابى است .
هامش
( 1 ) . ر . ك . به : رسالة فى المواريث ، شيخ انصارى ( رحمه الله ) ، ص 192 .