اذينه كلام امام ( ع ) است نه فتواى وى .
به اصل كلام ايشان توجه فرماييد :
« و لا فرق بينهما و سائر الضعاف ، لان مناطجبر الشهرة قوة الظن بكون الحديث او مضمونه صادراً من المعصوم و هذا حاصل فى المقطوعة ايضاً » . « 1 »
و هيچ فرقى بين آن دو . . . و ساير راويات ضعيف وجود ندارد ؛ زيرا ملاك جبران شهرت ، ظن قوى بر صدور حديث يا مضمون آن از معصوم ( ع ) است و اين امر در مقطوعه وجود دارد .
دومين قرينهى محقق شعرانى ( رحمه الله ) ، مؤيّد خبريت مقطوعه ابن اذينه
محقق شعرانى ( رحمه الله ) در بيان قرينهى دوم چنين استدلال مىفرمايند :
علم به اينكه اين مضمون ، كلام امام معصوم ( ع ) است ، جدّاً قوى است و عمر بن اذينه در ميان راويان ، از اضبط آنها بوده ؛ وى كتابى در خصوص ارث نيز داشته است و آنچه كه در كتابهايش نقل كرده از جماعتى از اصحاب صادقين ( ع ) بوده [ بگونهاى كه ] او در شنيدن به يك نفر اكتفا نمىكرده [ اشاره است به اينكه تا حد زيادى در مسئله روايت و نقل آن دقت داشته است ] و احتمال اينكه اين [ كلام ] ، رأى ابن اذينه باشد ، جدّاً بسيار بعيد است .
و ابن اذينه كسى نيست كه به عنوان فتوا ، قولى از او نقل شده باشد ؛ يعنى مانند « فضل » و « يونس » و « جعفر » و « سماعة » نيست كه گاه مطالبى به عنوان فتوا در كلام ايشان ذكر شده است . [ يعنى هيچ محدثى نگفته است كه ابن اذينه در اين موارد فتوا داده باشد ] .
به اصل كلام ايشان توجه فرماييد :
« و العلم بمضمون هذه الرواية قوى جداً . . . فعمر بن اذينه من أضبط الناس على ما يعرف من تتبع عباراته و كان له كتاب فى الفرائض و ما فى كتابه منقول كثيراً من جماعة من اصحاب الصادقين و لم يكن يكتفى بالسماع من واحد منهم و احتمال كون الحكم استنباطاً من رأى إبن اذينة بعيد فى الغاية . . . و ليس ابن اذينة ممّن نقل عنهم
قول إجتهاداً
هامش
( 1 ) . ر . ك . به : تصحيح و تعليق الوافى للفيض الكاشانى ( رحمه الله ) ، شعرانى ( رحمه الله ) ج 13 ، ص 787 .