به غائب از ديد چشمها و دور از لمس حواس » ( 1 ) .
در حديث ديگرى از امير مؤمنان على ع مىخوانيم كه فرمود : در شب جنگ بدر « خضر » را در خواب ديدم ، از او خواستم چيزى به من ياد دهد كه به كمك آن بر دشمنان پيروز شوم گفت : بگو : يا هو ، يا من لا هو الا هو ، هنگامى كه صبح شد جريان را خدمت رسول اللَّه ص عرض كردم ، فرمود : يا على ! علمت الاسم الاعظم : « اى على ع اسم اعظم به تو تعليم شده سپس اين جمله ورد زبان من در جنگ بدر بود . . . » ( 2 ) .
« عمار ياسر » هنگامى كه شنيد حضرت امير مؤمنان ع اين ذكر را روز صفين به هنگام پيكار مىخواند ، عرض كرد اين كنايات چيست ؟ فرمود :
اسم اعظم خدا و ستون توحيد است « ! ( 3 ) .
« اللَّه » اسم خاص براى خداوند است ، و مفهوم سخن امام ع اين است كه در همين يك كلمه به تمام صفات جلال و جمال او اشاره شده است ، و به همين جهت آن اسم اعظم الهى ناميده شده .
اين نام جز بر خدا اطلاق نمىشود ، در حالى كه نامهاى ديگر خداوند معمولا اشاره به يكى از صفات جمال و جلال او است مانند عالم و خالق و رازق و غالبا به غير او نيز اطلاق مىشود ( مانند رحيم و كريم و عالم و قادر و . . . )
با اين حال ريشه آن معنى وصفى دارد ، و در اصل مشتق از « وله » به معنى « تحير » است ، چرا كه عقلها در ذات پاك او حيران است ، چنان كه در حديثى از امير مؤمنان على ع آمده است :
اللَّه معناه المعبود الذى ياله فيه
هامش
( 1 ) « بحار الانوار » جلد 3 صفحه 221 حديث 12 ( با تلخيص ) .
( 2 و 3 ) « بحار الانوار » جلد 3 صفحه 222 .