الخلق ، و يؤله اليه ، و اللَّه هو المستور عن درك الأبصار ، المحجوب عن الاوهام و الخطرات :
« اللَّه مفهومش ، معبودى است كه خلق در او حيرانند و به او عشق مىورزند ، اللَّه همان كسى است كه از درك چشمها ، مستور است ، و از افكار و عقول خلق محجوب » ( 1 ) .
گاه نيز آن را از ريشه « الاهة » ( بر وزن و به معنى عبادت ) دانستهاند ، و در اصل « الاله » است ، به معنى « تنها معبود به حق » .
ولى همانگونه كه گفتيم ريشه آن هر چه باشد بعدا به صورت « اسم خاص » درآمده ، و به آن ذات جامع جميع اوصاف كماليه ، و خالى از هر گونه عيب و نقص اشاره مىكند .
اين نام مقدس قريب « هزار بار » در قرآن مجيد تكرار شده ، و هيچ اسمى از اسماء مقدس او اين اندازه در قرآن نيامده است ، نامى است كه قلب را روشن مىكند ، به انسان نيرو و آرامش مىبخشد ، و او را در جهانى از نور و صفا مستغرق مىسازد .
اما واژه « احد » از همان ماده « وحدت » است ، و لذا بعضى « احد » و « واحد » را به يك معنى تفسير كردهاند و معتقدند هر دو اشاره به آن ذاتى است كه از هر نظر بى نظير و منفرد مىباشد ، در علم يگانه است ، در قدرت بى مثال است ، در رحمانيت و رحيميت يكتا است ، و خلاصه از هر نظر بى نظير است .
ولى بعضى عقيده دارند كه ميان « احد » و « واحد » فرق است « احد » به ذاتى گفته مىشود كه قبول كثرت نمىكند ، نه در خارج و نه در ذهن ، و لذا قابل شماره نيست و هرگز داخل عدد نمىشود ، به خلاف « واحد » كه براى او دوم
هامش
( 1 ) « بحار الانوار » جلد 3 صفحه 222 .