از بازگشت ابو سفيان ماجرا را از او پرسيد .
ابو سفيان چگونگى شكست و درهم كوبيده شدن لشگر قريش را براى او شرح داد ، سپس افزود : به خدا سوگند ما در اين جنگ سوارانى را ديديم در ميان آسمان و زمين كه به يارى محمد آمده بودند ! در اينجا « ابو رافع » يكى از غلامان « عباس » مىگويد : من در آنجا نشسته بودم ، دستم را بلند كردم و گفتم : آنها فرشتگان آسمان بودند .
ابو لهب سخت برآشفت و سيلى محكمى بر صورت من زد ، و مرا بلند كرده بر زمين كوبيد ، و از سوز دل خود پيوسته مرا كتك مىزد ، در اينجا همسر عباس « ام الفضل » حاضر بود چوبى برداشت و محكم بر سر ابو لهب كوبيد ، و گفت : اين مرد ضعيف را تنها گير آورده اى ! سر ابو لهب شكست و خون جارى شد ، و بعد از هفت روز بدنش عفونت كرد و دانه هايى همچون « طاعون » بر پوست تنش ظاهر شد ، و با همان بيمارى از دنيا رفت .
عفونت بدن او به حدى بود كه جمعيت جرأت نمىكردند نزديك او شوند ، او را به بيرون مكه بردند ، و از دور آب بر او ريختند ، و سپس سنگ بر او پرتاب كردند تا بدنش زير سنگ و خاك پنهان شد ! ( 1 ) .
در آيه بعد به وضع همسرش « ام جميل » پرداخته ، مىفرمايد : « همسر او نيز وارد آتش سوزان جهنم مىشود ، در حالى كه هيزم به دوش مىكشد » ( * ( وَامْرَأَتُه حَمَّالَةَ الْحَطَبِ ) * ) ( 2 ) .
هامش
( 1 ) « بحار الانوار » جلد 19 صفحه 227
( 2 ) « امرأته » عطف بر ضمير مستتر در « سيصلى » است ، و « حمالة الحطب » حال است و منصوب ، بعضى مانند « زمخشرى » در « كشاف » آن را منصوب به عنوان « ذم » دانستهاند ، و در تقدير چنين است اذا حمالة الحطب ، ولى مسلما معنى اول بهتر است .