اين در برابر اعمال مشركان است كه براى بتها سجده و قربانى مىكردند ، در حالى كه نعمتهاى خود را از خدا مىدانستند ! و به هر حال تعبير « لربك » دليل روشنى است بر مساله لزوم قصد قربت در عبادات .
بسيارى از مفسران معتقدند كه منظور نماز روز عيد قربان ، و قربانى كردن در همان روز است ، ولى ظاهرا مفهوم آيه مفهوم عام و گسترده اى است هر چند نماز و قربانى روز عيد يكى از مصداقهاى روشن آن است .
تعبير به « * ( وَانْحَرْ ) * » از ماده « نحر » كه مخصوص كشتن شتر است ، شايد به خاطر اين است كه در ميان قربانيها شتر از اهميت بيشترى برخوردار بود ، و مسلمانان نخستين علاقه بسيار به آن داشتند ، و قربانى كردن شتر بدون ايثار و گذشت ممكن نبود .
در اينجا دو تفسير ديگر براى آيه فوق ذكر شده است :
1 - منظور از جمله « * ( وَانْحَرْ ) * » رو به قبله ايستادن به هنگام نماز است ، چرا كه ماده « نحر » به معنى گلوگاه مىباشد ، سپس عرب آن را معنى « مقابله با هر چيز » استعمال كرده است ، و لذا مىگويند « منازلنا تتناحر » يعنى :
« منزلهاى ما در مقابل يكديگر است » .
2 - منظور بلند كردن دستها به هنگام تكبير و آوردن آن در مقابل گلوگاه و صورت است ، در حديثى مىخوانيم : « هنگامى كه اين سوره نازل شد پيغمبر اكرم ص از جبرئيل سؤال فرمود : اين « نحيره » ( 1 ) اى كه پروردگارم مرا به آن مامور ساخته چيست ؟
هامش
( 1 ) « نحيره » به معنى آخرين روز ماه است ، چرا كه در آن روز انسان به استقبال ماه نو مىرود ، و بعضى آن را به معنى آخرين شب و روز ماه گرفتهاند ، بنا بر اين معنى روايت چنين مىشود « اين استقبال از ماه آينده كه خدا مرا به آن امر كرده چيست ؟ و لذا جبرئيل گفت « نحيره » نيست .