پيغمبر اكرم ص نسبت به انفاق اموال كم بى اعتنا بودند ، و مىگفتند : اجر و پاداش بر چيزهايى داده مىشود كه ما آن را دوست داريم ، و اشياء كوچك چيزى نيست كه مورد علاقه ما باشد ، و همچنين نسبت به گناهان كوچك بى اعتنا بودند ، آيات نازل شد و آنها را به خيرات كوچك ترغيب كرد ، و از گناهان كوچك بر حذر داشت .
2 - پاسخ به يك سؤال
در اينجا سؤالى مطرح است و آن اينكه مطابق اين آيات انسان همه اعمال خود را در قيامت اعم از نيك و بد كوچك و بزرگ مىبيند ، اين معنى چگونه با آيات « احباط » و « تكفير » و « عفو » و « توبه » سازگار است ؟ زيرا آيات « احباط » مىگويد : بعضى از اعمال مانند « كفر » تمام « حسنات » انسان را از بين مىبرد لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ ( زمر - 65 ) و طبق آيات « تكفير » گاهى « حسنات » « سيئات » را از بين مىبرد إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ ( هود - 114 ) .
و آيات « عفو » و « توبه » مىگويد : در سايه عفو الهى يا توبه كردن ، گناهان محو مىشوند ، اين مفاهيم چگونه با مساله مشاهده تمام اعمال نيك و بد تطبيق مىكند ؟
در پاسخ اين سؤال بايد به يك نكته توجه كرد و آن اينكه : دو اصلى كه در آيات فوق آمده است كه مىگويد انسان هر ذرهاى از كار نيك و بد را مىبيند به صورت يك قانون كلى است ، و مىدانيم هر قانون ممكن است استثناهايى داشته باشد ، آيات « عفو » و « توبه » و « احباط » و « تكفير » در حقيقت به منزله استثناء است در اين قانون كلى .
پاسخ ديگر اينكه : در مورد « احباط » و « تكفير » در حقيقت موازنه و كسر