تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بحار الأنوار (ج23 تا 27) (بخش امامت) ( فارسى)ج ٢ — صفحة 63

مساهمون:

ص٦٣

پايان گفتار طبرسى توضيح : بنا بر اين تفسير ضمير « هم و فاعل يهتدون » برگشت بعلامات دارد كه ائمه عليهم السّلام هستند . تفسير قمى : حسين بن خالد از حضرت رضا عليه السّلام در باره آيات : الرَّحْمنُ عَلَّمَ الْقُرْآنَ فرمود خداوند به محمّد صلى اللَّه عليه و آله و سلم قرآن را آموخت گفتم : خَلَقَ الْإِنْسانَ معنى انسان را آفريد چيست ؟ فرمود منظور از انسان امير المؤمنين عليه السّلام گفتم : عَلَّمَهُ الْبَيانَ فرمود به او آموخت شرح هر چيزى را كه مردم به آن نيازمندند پرسيدم الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ بِحُسْبانٍ فرمود منظور « اولى و دومى است » كه به عذاب خدا گرفتارند . عرضكردم : آقا ! خورشيد و ماه عذاب مىشوند ؟ فرمود چيزى پرسيدى درست دقت كن . خورشيد و ماه دو موجود از آفريده‌هاى خدايند كه بدستور او در گردشند و اطاعت از او ميكنند نور آنها از نور عرش و حرارت آن دو از حرارت جهنم است روز قيامت نور آن دو بعرش بر ميگردد و حرارت آنها به آتش جهنم . ديگر خورشيد و ماهى نخواهد بود . از اين آيه آن دو ملعون را قصد نموده مگر نشنيده‌اى كه مردم از پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلم نقل كرده‌اند فرموده است خورشيد و ماه دو نورند در آتش گفتم چرا مگر باز نشنيده‌اى طرفداران آنها مىگويند فلان و فلان خورشيد اين امتند و پرتو آن دو ؟ در اين صورت آن دو اهل جهنم و سوگند به خدا كه جز اين دو را از آيه قصد نكرده . گفتم : وَ النَّجْمُ وَ الشَّجَرُ يَسْجُدانِ فرمود نجم پيامبر است كه در چند مورد