كافى : ابو عبيدة حذاء گفت از حضرت باقر عليه السّلام سؤال كردم راجع باينكه مردم در افعال خود اختيار دارند يا مجبورند و اشاره كردم كه عقيده مردم در اين مورد مختلف است امام عليه السّلام پس از خواندن اين آيه :
وَ لا يَزالُونَ مُخْتَلِفِينَ . إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَ لِذلِكَ خَلَقَهُمْ
فرمود در ادعاى خود راجع به اين مسأله اختلاف دارند همه آنها در اشتباهند و هلاك شدهاند عرضكردم در آيه استثناء شده
إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ
فرمود آرى آنها شيعيان ما هستند كه براى پيروى و اطاعت امام آفريده شدهاند كه در اين آيه ميفرمايد :
وَ لِذلِكَ خَلَقَهُمْ
كه اين اطاعت همان رحمتى است كه در اين آيه ميفرمايد :
وَ رَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ
يعنى علم امام كه از علم خدا است همه چيز را فرا گرفته منظور شيعيان هستند « 1 » .
آنگاه فرمود :
فَسَأَكْتُبُها لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ
يعنى به زودى مينويسم براى كسانى كه خوددارى كردند از فرمانبردارى و پيروى پيشوايان جور و ستم كه از جانب خدا تعيين نشدهاند .
باز فرمود :
يَجِدُونَهُ مَكْتُوباً عِنْدَهُمْ فِي التَّوْراةِ وَ الْإِنْجِيلِ
يعنى مييابند پيامبر اكرم و وصى او و حضرت قائم را در تورات و انجيل
يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ
كه وقتى حضرت قائم قيام كند آنها را امر بمعروف مينمايد
وَ يَنْهاهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ
و از كار زشت باز ميدارد و منكر اين است كه مقام امام را انكار كند و از پيروى او امتناع ورزد .
وَ يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ
يعنى گرفتن علم را از اهلش
وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ
يعنى گرفتن و پيروى از عقيده مخالفين را ممنوع مىكند
وَ يَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ
گناهانى كه قبل از معرفت امام مرتكب شدهاند از آنها برميدارد
وَ الْأَغْلالَ الَّتِي كانَتْ عَلَيْهِمْ
اغلال در آيه عبارت است از اعتقادهائى كه داشتهاند راجع بفاصله
هامش
( 1 ) خلاصه معنى اين است كه مگر كسى كه مورد رحمت خدا قرار گرفته كه توفيق اطاعت ائمه را پيدا نموده و از براى همين اطاعت آفريده شدهاند رحمت در حقيقت همان امام است چون پيروى از او موجب نجات است .