قطعى است .
نظير اين مطلب در آيه 23 سوره ذاريات نيز آمده است كه خداوند مىفرمايد :
فَوَ رَبِّ السَّماءِ انه لحق : « سوگند به پروردگار آسمان كه روزى شما حق است » سوگند به « رب » كه اشاره به ربوبيت پروردگار و تدبير او در جهان آفرينش است ايجاب مىكند كه بندگان را بىروزى نگذارد .
سپس به بيان نشانههاى اين روز موعود پرداخته ، مىفرمايد : « اين روز موعود زمانى فرا مىرسد كه ستارهها از صفحه آسمان محو و تاريك گردند » .
( * ( فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ ) * ) .
« و آسمان ( كواكب آسمان ) از هم شكافته شود » ( * ( وَإِذَا السَّماءُ فُرِجَتْ ) * ) « و زمانى كه كوهها از جا كنده شود » ( * ( وَإِذَا الْجِبالُ نُسِفَتْ ) * ) .
« طمست » از ماده « طمس » ( بر وزن شمس ) به معنى محو كردن و زائل كردن آثار چيزى است ، و در اينجا ممكن است اشاره به محو نور ستارگان باشد يا متلاشى شدن آنها ، ولى تفسير اول مناسبتر است ، همانگونه كه در آيه 2 - تكوير آمده است وَإِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ : « در آن هنگام كه ستارگان تاريك شوند » .
و « نسفت » از ماده « نسف » ( بر وزن حذف ) در اصل به معنى ريختن دانههاى غذايى در غربال و تكان دادن آن است تا پوست از دانه جدا شود ، و در اينجا به معنى خرد شدن و سپس بر باد رفتن كوهها است .
اصولا از آيات متعددى در قرآن مجيد استفاده مىشود كه پايان اين جهان
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 400
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٠٠