و به آنها كه آيات كتب آسمانى را در برابر پيامبران مىگسترانند و نشر مىدهند .
و آنها كه با اين عمل حق را از باطل جدا مىسازند .
و آنها كه ذكر حق و دستورات او را به انبياء القا مىكنند .
3 - سوگند اول و دوم ناظر به مساله « بادها و طوفانها » است ، و سوگند سوم و چهارم و پنجم را ناظر به نشر آيات حق به وسيله « فرشتگان » ، و سپس جدا كردن حق از باطل ، و بعد القاء ذكر و دستورهاى الهى به پيامبران ، به منظور اتمام حجت و انذار است .
چيزى كه مىتواند شاهد بر تفسير سوم باشد اولا جداسازى اين دو دسته از سوگندها در آيات به وسيله « واو » است ، در حالى كه بقيه به وسيله « فاء » عطف شده كه نشانه ارتباط و پيوند آنها است .
ثانيا چنان كه خواهيم ديد همه اين سوگندها براى مطلبى است كه در آيه هفتم آمده ، يعنى حقانيت و واقعيت رستاخيز و معاد ، و مىدانيم در آستانه رستاخيز دگرگونى عظيمى در عالم پيدا مىشود ، طوفانهاى شديد زلزلهها و حوادث تكاندهنده از يك سو ، و سپس تشكيل دادگاه عدل الهى از سوى ديگر كه در آنجا فرشتگان نامههاى اعمال را نشر مىدهند ، و ميان صفوف مؤمنان و كافران جدايى مىافكنند ، و حكم الهى را در اين زمينه القا مىكنند .
اگر قسمتهاى پنجگانه فوق طبق اين تفسير بيان شود تناسبى با مقسم به يعنى چيزى كه براى آن سوگند ياد شده است خواهد داشت و تفسير اخير از اين نظر برترى دارد .
ذكر در جمله « * ( فَالْمُلْقِياتِ ذِكْراً ) * » يا به معنى علوم و دانشهايى است كه به انبياء القا شده ، يا آياتى است كه بر آنها نازل گشته است ، و مىدانيم در آيات قرآن از خود قرآن تعبير به « ذكر » شده است ، چنان كه در آيه 6 سوره حجر
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 398
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٩٨