جمله « يوفون » و « يخافون » و جملههاى بعد از آن كه همه به صورت « فعل مضارع » آمده نشان مىدهد كه اين برنامه مستمر و هميشگى آنان است .
البته همانگونه كه در شان نزول گفتيم مصداق اتم و اكمل اين آيات امير مؤمنان على و فاطمه زهرا و فرزندان آنها حسن و حسين « سلام اللَّه عليهم اجمعين » مىباشند كه نذر خود را در مورد سه روز روزه داشتن ادا كردند ، و جز با آب افطار ننمودند ، و قلب آنان از خوف خدا و خوف قيامت مالا مال بود .
« مستطير » به معنى گسترده و پراكنده است ، و اشاره به عذابهاى گوناگون و وسيع آن روز عظيم مىباشد .
به هر حال وقتى آنها به نذرهايى كه بر خويشتن واجب كردهاند وفا مىكنند به طريق اولى واجبات الهى را محترم شمرده و در انجام آن مىكوشند .
ترس آنها از شر آن روز بزرگ اشاره به ايمانشان به مساله معاد ، و احساس مسئوليت شديد در برابر فرمان الهى است .
آنها به خوبى معاد را باور كردهاند ، و به تمام كيفرهاى بدكاران در آن روز ايمان دارند ، و اثر اين ايمان در اعمالشان كاملا نمايان است .
سپس به ذكر سومين عمل شايسته آنها پرداخته ، مىگويد : « آنها غذاى خود را در عين اينكه به آن نيازمندند و دوست دارند به » مسكين « و » يتيم « و » اسير « مىدهند » ( * ( وَيُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّه مِسْكِيناً وَيَتِيماً وَأَسِيراً ) * ) .
اطعام كردن آنها ساده نيست ، بلكه توام با ايثار در هنگام نياز شديد است ، و از سوى ديگر اطعامى است گسترده كه انواع نيازمندان را از « مسكين » و « يتيم » و « اسير » شامل مىشود ، و به اين ترتيب رحمتشان عام و خدمتشان گسترده است .
ضمير در « * ( عَلى حُبِّه ) * » به « طعام » باز مىگردد ، يعنى در عين اينكه علاقه به طعام
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 352
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٥٢