( * ( إِنَّ الأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً ) * ) .
« ابرار » جمع « بر » ( بر وزن رب ) در اصل به معنى وسعت و گستردگى است ، و به همين جهت صحراهاى وسيع را « بر » مىگويند ، و از آنجا كه افراد نيكوكار اعمالشان نتائج گسترده اى در سطح جامعه دارد اين واژه بر آنها اطلاق مىشود ، و « بر » ( به كسر ب ) به معنى « نيكو كارى » است ، بعضى گفتهاند فرق بيان آن و « خير » اين است كه « بر » به معنى « نيكى توام با توجه » است در حالى كه « خير » معنى اعمى دارد .
« كافور » در لغت معانى متعددى دارد و يكى از معانى معروف آن بوى خوش است همچنين گياهى است خوشبو ، و يكى ديگر از معانى آن همان « كافور » معمولى است كه بوى تندى دارد ، و براى مصارف طبى از جمله ضدعفونى كردن به كار مىرود .
به هر حال آيه فوق نشان مىدهد كه اين شراب طهور بهشتى بسيار معطر و خوشبو است كه هم ذائقه از آن لذت مىبرد ، و هم شامه .
بعضى از مفسران نيز گفتهاند « كافور » نام يكى از چشمههاى بهشتى است ، ولى اين تفسير با تعبير « * ( كانَ مِزاجُها كافُوراً ) * » كه مىگويد آميخته با كافور است سازگار نيست .
از سوى ديگر با توجه به اين كه كافور از ماده « كفر » به معنى « پوشش » است ، بعضى از ارباب لغت مانند « راغب » در « مفردات » معتقدند كه انتخاب اين نام براى « كافور » به خاطر پوشيده بودن ميوه درختى كه اين ماده از آن گرفته مىشود در ميان غلافها است .
بعضى نيز تعبير « كافور » را اشاره به سفيدى فوق العاده و خنكى آن دانستهاند ، زيرا كافور معمولى نيز از نظر « خنكى » و « سفيدى » ضرب المثل است .
اما روى هم رفته تفسير نخست از همه مناسبتر به نظر مىرسد ، به خصوص
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 349
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٤٩