« از گنهكاران » ( * ( عَنِ الْمُجْرِمِينَ ) * ) .
مىگويند : چه چيز شما را به دوزخ فرستاد « ؟ ! ( * ( ما سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ ) * ) .
از اين آيات به خوبى استفاده مىشود كه رابطه ميان بهشتيان و دوزخيان به كلى قطع نمىگردد ، بهشتيان مىتوانند از عالم خود وضع دوزخيان را مشاهده كنند ، و با آنها به گفتگو پردازند .
اكنون ببينيم مجرمان در پاسخ اين سؤال « اصحاب اليمين » چه مىگويند ؟
آنها به چهار گناه بزرگ خويش در اين رابطه اعتراف مىكنند :
نخست اينكه « مىگويند : ما از نمازگزاران نبوديم » ( * ( قالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ ) * ) .
اگر نماز مىخوانديم نماز ما را به ياد خدا مىانداخت ، و نهى از فحشاء و منكر مىكرد ، و ما را به صراط مستقيم الهى دعوت مىنمود .
ديگر اينكه « ما اطعام مسكين نمىكرديم » ( * ( وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِينَ ) * ) .
اطعام مسكين گرچه به معنى غذا دادن به بينوايان است ، ولى ظاهرا منظور از آن ، هر گونه كمك به نيازمنديهاى ضرورى نيازمندان مىباشد ، اعم از خوراك و پوشاك و مسكن و غير اينها .
و همانگونه كه مفسران تصريح كردهاند منظور از آن « زكات واجب » است چرا كه ترك انفاقهاى مستحبى سبب ورود در دوزخ نمىشود ، و اين آيه بار ديگر اين مطلب را تاكيد مىكند كه زكات به طور اجمال در مكه نيز نازل شده بود ، هر چند تشريع جزئيات و تعيين خصوصيات حدود و مخصوصا تمركز آن در بيت المال در مدينه بوده است .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 253
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٥٣